Crítica

O Crédito

Morris e Pedro Alonso

A reiteración da historia

| Camilo Franco |

Morris e Pedro Alonso

 

Nos primeiros tempos da contemporaneidade a historia sucedía como traxedia e repetíase como drama. Na contemporaneidade coetánea a historia é traxedia e comedia a un tempo. Todo depende do lado que che toque estar. Se che toca no lado correcto da mesa, aínda che queda tempo para rir. Pero decidir cal é o lado correcto é o gran drama da contemporaneidade.

O Crédito non vai, en realidade, dos apuros económicos. De algúns apuros si, pero non económicos. A obra tira máis a como cambia a vida cando varía a perspectiva con que participas nela. Cando o lugar que ocupas na mesa deixou de ser o lugar tranquilo. Os bancos son lugares tranquilos, agás que lle debas cartos.

A nova obra de Eme2 comeza como dicían que empezou o mundo: dous personaxes e unha historia que se enlea. Con toda naturalidade, canto máis avanza a obra, máis se enlea a historia. Os personaxes van perdendo pé con respecto ao punto de partida de xeito que os roles cambian ata ese lugar no que nada é o que parecía. Esta non é unha comedia económica porque ese drama no que están baseadas todas as comedias é outro. Incluso agora que todo ten tradución monetaria.

Os personaxes lóianse, pero a obra non. Non se entretén nin deixa que o espectador se entreteña noutra cousa que non sexa atender a dous personaxes que enganan. O espectador ten que ir descubrindo o xogo de cada un deles, pero non lle vai ser difícil porque non están lonxe de tanta xente que anda polo mundo. Os personaxes desta comedia son normais, é a circunstancia a que se volve absurda. Eles tentan manobrar nesa circunstancia e tampouco é que teñan vocación de heroes, nin de guieiros. Eles queren sobrevivir. Con algunha comodidade, a ser posible. Para sobrevivir a secas quizais non se precisen, pero para sobrevivir sen deterioro cada un cre que precisa do outro. A gran fantasía da época contemporánea. A comedia vai cambiando de orientación tal e como os seus personaxes van cambiando de obxectivo. É unha peza sinxela e áxil, está decidida a divertir sen ter que baixar moito nos clixés do humor e deixando que os seus personaxes sexan suficientemente humanos. Deixando que o espectador perciba algo da crueldade innata deste rol: Porque a obra é unha comedia, pero o público pode percibir ese fondo das cousas, a circunstancia atrapada dos personaxes. Esa advertencia non moi simpática: para que alguén ría, alguén ten que sufrir. A historia non deixa de repetirse. Pero é moito mellor que sufran eles.

 

O Crédito de Jordi Galcerán
Dirección: Fernando Bernués
Elenco: Antonio Durán, “Morris” e Pedro Alonso
Axudante de dirección: Carlos A. Puga
Espazo Sonoro: Anxo Graña
Tradución e asesoramento lingüístico: Sandra Romaris e Xocas López
Iluminación: Xabier Lozano
Vestiario: Mari Seoane
Deseño de produción: Xocas López e Koro Etxebarria
Produción executiva: Mercedes Castro
Axudante de produción: Julio Perugorria

Teatro Principal, Pontevedra. 5 de febreiro de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos