Crítica

Adiós Bienvenida

Por que acaban as cousas?

| Camilo Franco |

dori relojero

 

Por que acaban as cousas? A pregunta debe flotar estes días entre un sinfín de xentes sen ideas e, quizais menos, entre outro sinfín de xentes con elas. Por que acaban as cousas? A gran enciclopedia da música pop di que todo o que empeza ten un final e con ese sentido irrebatible da consecuencia todo final debería ser predecible. Pero hai quen non escoita música pop e quen tampouco ten sentido da consecuencia. E tampouco tivo oportunidade de ver Adiós Bienvenida de Mimaia Teatro. Porque esta pregunta, por que acaban as cousas?, é o centro dun espectáculo que é para cativos pero non infantil. Ou quizais tampouco. Podería ser entendido como un espectáculos para adultos que se negan a escoitar as cousas como son. Con esa eficiencia da naturalidade e da sinxeleza.

Adiós Bienvenida ten a cara amable e delicada coa que se relatan algunhas historias bonitas. Todo ten apariencia de xogo, a manipulación dos obxectos, o talante dos personaxes, a relación entre os manipuladores e os títeres e mesmo a música non deixa de xogar coa historia. É un xogo con sorpresas non tanto nos personaxes como na posta en escena, no aproveitamento do espazo e na versatilidade con que cambia sen necesidade de grandes movementos. Todo está colocado nese espazo da consecuencia: as cousas, por boas ou por malas que sexan, pasan. Como pasan os xogos. Pasan con naturalidade aínda que pesen e esa naturalidade é a que utiliza a compañía para relacionarse cos espectadores, sexan cativos, sexan adultos ou sexan votantes de formacións políticas derrotadas. A montaxe tampouco esconde a tristeza nin esas cousas que ás veces quedan tan implícitas nas obras para nenos que acaban por converterse nun asunto terrible. Vai a elas coa mesma naturalidade con que vai ao resto das historias, polo mesmo sentido da consecuencia de que están aquí, que tampouco é posible desfacerse delas por moita ficción que lle botemos. E se non podes desfacerte de algo, é mellor contalo.

Mimaia cóntao cun sentido do humor que é máis inxenuo que infantil. É inxenuo sen ser curto e por esa mesma disposición a xogar coas normas naturais non ten que subir nin baixar na escala do que vale ou non para os cativos. Todo pode ser entendido de moitas maneiras e aínda que a historia non se complique e pareza que hai un final feliz, o conto de Bienvenida comeza cunha despedida. Unha despedida de fin de biografía porque as cousas teñen un final. Sen traxedias e sen contemplacións. A habilidade de Mimaia, a habilidade do conto é esa mesma habilidade que nos falta a nós e que comprobaremos dentro dun tempo. O conto coloca a pregunta final ao comezo porque a pregunta sobre por que acaban as cousas non hai que facela ao final. É a primeira pregunta que hai que facer ao principio de todo.

 

Adiós Bienvenida, de Mimaia Teatro
Textos, dirección e posta en escena: Dora Cantero
Manipulación e interpretación: Dora Cantero, Mina Trapp
Construcción de marionetas: Mina Trapp, Ángel Navarro
Iluminación: Ivo García Suñé, Patrik Cunha
Dirección actoral: Anna Carner

 

Auditorio da Xunqueira. Festival Internacional de Títeres de Redondela. 26 de maio de 2015

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!