Crítica

La piedra oscura

A emoción fainos inxenuos

| Camilo Franco |

 

image

 

Para que as cousas teñan peso hai que cebalas. Hai quen ceba a sociedade con medo, hai quen ceba o porvir -que palabra- con esperanza e hai quen ceba con interese todas as súas ambicións. Hai quen ceba as emocións e funciona. O emotivo, en realidade, é un discurso sen contraposición e quizais por iso a política e a publicidade traballen tanto sobre o emocional, non xera discurso crítico. O discurso emotivo funciona conmovedoramente mesmo en cabezas intelixentes e quizais por iso La piedra oscura se impuxo nos premios Max a Reikiavik, porque cando o espectador está conmovido non está necesitado de explicacións. Pero o mundo agora mesmo precísaas.

La piedra oscura é unha historia que rodea un personaxe que non está. Se nesta historia non estivese Lorca de fondo o drama sería o mesmo, pero o peso do drama non. Tería un cebo menos na dimensión emocional. Se a historia non estivese vagamente baseada en feitos reais e se os espectadores non soubesen case instintivamente o que significa a guerra civil española, as cunetas, ir ás claudias, a represión. Se non soubésemos por ascendente familiar a fame utilizada como método de control político, quizais a traxedia do preso na alba do seu fusilamento sería só unha de tantas como están polo mundo, en España como en Arxentina. En Chile, en Irak. Porque a morte violenta é a común das mortes no planeta. Quizais non nos debería asustar tanto a inxustiza dunha morte como que a sociedade siga indiferente ás inmensas estatísticas da morte. Universalmente. Estou caendo na inxenuidade, é o poder do discurso emotivo.

A montaxe dirixida Pablo Messiez aguanta na interpretación do dous actores e confía o seu resultado vital ao poder do emocional. Case por completo. É unha historia de xente atrapada en circunstancias xigantescas en comparación coas súas capacidades. Son dous personaxes inxenuos, vulnerables, limitados. Como somos todos fronte á historia. A obra de Alberto Conejero concéntrase en explicar a distancia entre dous personaxes aparentemente opostos pero coa candidez suficiente para entenderse. A obra quere conmover e conmove na apelación constante da circunstancia tráxica na que viven, na apelación constante á traxedia de Lorca e o talento metrallado pola barbarie, no uso dalgunhas grandes palabras que, en realidade, son enganosas e que na obra están utilizadas para enganar: para dar esperanza a quen ten un cometido por facer. La piedra oscura non se deixa ir ao lado escuro porque, finalmente, o personaxe de Rapún (Daniel Grao) manexa sentimentalmente a ese inexperto soldado obrigado a cumprir (Nacho Sánchez). É por unha boa causa, pero tamén é porque alguén ten que liberalo da súa culpa. O texto non toca tanto aí porque nos sótanos das emocións pasan cousas que, verdadeiramente, non encontraron unha ciencia que as explique con perpetua claridade. O teatro inténtao a cada vez, pero tamén cómpre que non se deixe arrastrar na potencia dos feitos.

La piedra oscura levántase sobre o traballo dos actores e sobre a inevitable convención de que todo acto a favor da xustiza é un acto necesario. A montaxe ten algo de manifesto, de reclamo, de recordatorio de que a historia debería durmir intranquila. Pero non. A promesa que un axustizado lle fai ao seu vixiante non se cumpriu e iso tamén debería conmovernos. Polo menos a intelixencia. Isto é España e os criminais non pagaron.

 

La piedra oscura, de Alberto Conejero
Dirección: Pablo Messiez
Elenco: Daniel Grao, Nacho Sánchez
Escenografía: Elisa Sanz
Iluminación: Paloma Parra
Coordinación musical: Ana Villa/Juanjo Valmorisco
Producción ejecutiva: Jair Souza-Ferreira

Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia. Auditorio do Castelo. Ribadavia, 16 de xullo de 2016.

 

 

 

 

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos