Crítica

Susn

A estéril rebelión dos indignados

| Manuel Xestoso |
| Foto: Arno Declair |

 
 

Cuestionar os valores do sistema no que vivimos e desenvolver un pensamento crítico son condicións necesarias para cambiar a realidade. E, non obstante, non abonda con ir a contracorrente: ás veces esa rebeldía é simplemente un intento desesperado de desenvolver unha personalidade propia nunha sociedade ateigada de individuos alienados. Córrese o risco, daquela, de caer na exaltación do propio pensamento, de desprezar todas as opinións alleas e considerarnos os únicos seres libres e racionais: de transformarnos en narcisistas resentidos.

A protagonista de Susn, cuxa vida seguimos de dez en dez anos, comeza a súa carreira de indignada aos dezasete anos, cando decide abandonar a relixión para fuxir da hipocrisía e a opresión que a arrodean. Verémola despois na súa etapa de estudante, como esposa frustrada dun escritor que a despreza e, finalmente, volvendo ao culto para que, por fin, alguén a escoite: “e quen senón Deus vai escoitarme”, afirma.

Susn segue ese frustrante percorrido buscando o xeito de atopar unha liberdade sexual que a sociedade que habita non está disposta a concederlle: ignora que, sen dotar de contido social a súa desobediencia, o seu desexo non vai atopar a vía liberadora que anhela e que, xa que logo, as súas transgresións van operar como reforzo da ideoloxía contra a que están proxectadas. Participar nunha orxía non equivale a emancipar o desexo feminino: mesmo pode consolidar o papel subalterno que a sociedade lle reserva á muller. O sacrificio en pos dunha liberdade abstracta e pouco definida revélase exactamente igual de hipócrita que o sacrificio da comunidade de crentes que se pretendía abandonar.

Para contar esta historia, Susn apóiase nun espléndido texto que é quen de explicarse sen esquecer os condicionantes dos que é vítima unha muller por ser muller nin o estigma que se lle apón a calquera que non pertenza ás clases privilexiadas. O persoal actúa como detonante dun drama cuxas bases están definidas polo ambiente. E, non obstante, a montaxe mantense á distancia precisa para evitar que comprender a circunstancia sexa equivalente a empatizar cun personaxe que cae no sexismo, a xenofobia e o clasismo máis reaccionarios. É a historia dunha derrota persoal, mais tamén dun fracaso colectivo.

Ostermeier emprega todos os recursos que fixeron del un referente no teatro europeo contemporáneo e que apuntan sempre á amplificación dos detalles menos patentes pero máis insinuantes. Todos os elementos da posta en escena procuran o incremento das perspectivas, sen que ese aumento dos pormenores caia nunca do lado da obviedade nin do subliñado. O minucioso traballo da actriz Brigitte Hobmeier, que dota de áspera credibilidade cada un dos monólogos, outórgalle humanidade a crueza do camiño cara ao abismo da protagonista, aínda que certos excesos na última parte introduzan unha caricatura innecesaria nun espectáculo, polo demais, rigoroso e brillante.

 

Susn de Herbert Achternbusch
Director: Thomas Ostermeier
Elenco: Brigitte Homeier, Gundars Ăbolinš
Escenografía e vestiario: NinaWetzel
Iluminación: Björn Gerum
Dramaturxia: Julia Lochte
Vídeo: Sebastian Dupouey
Música: Nils Ostendorf

Festival de Almada. Centro Cultural de Belem, 15 de xullo de 2016.

 

 

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos