Crítica

Directo 9

A espera

| Manuel Xestoso |
| Foto: Manu Lago |

 

Toda creación artística comeza polo corpo: por ese territorio, integrado polas sensacións e as cousas, que cae fóra do dominio da razón. A vida sensitiva –esa que desenvolve unha confusa realidade nas rexións máis escondidas do entendemento– constitúe a esfera na que nace a obra de arte. A partir de aí, quen se dan en chamar artistas modelan o material bruto segundo a proporción que consideran necesaria para explicar ese terreo pantanoso, para comunicar o que nos dita ese caos que, no fondo, non é máis que o noso encontro coa realidade.

Pisando Ovos parte dese magma para buscar os fíos que o unen co intelecto: busca o camiño que enlaza a pulsión cos motivos que nos damos a nós mesmos para seguir crendo nunha identidade. E arrisca ao presentar toda unha delongada primeira parte que é case unha reprodución exacta dunha pista de discoteca, con Dj en directo incluído. Talvez porque nos lugares onde o ritual prevalece sobre a convención social é máis doado iniciar un discurso que se quere primixenio, que busca ese principio onde o corpo é aínda todo potencia, todo confianza.

O máis interesante de Directo 9 é, precisamente, que a compañía de Rut Balbís obriga ao público a observar dende un lugar que xa non se rexe exclusivamente polo entendemento e que debe ser enfrontado, tamén, dende a corporalidade. Trata de iniciar un diálogo no que a espera vai transformándose noutra cousa máis próxima á unha complicidade instintiva, a un escoitar e asentir sen que se precise un concepto que envolva o acordo. Nesa prolongada primeira parte, a definición pode ser calquera porque aínda non apareceu o discurso que remate as cousas nun ou noutro sentido. Ata aí o espectáculo é suxestivo porque é todo promesa: o desafío aos límites da fatiga dos bailaríns resulta tamén un desafío á expectativa do público, que, non obstante, confía, levado polo pacto establecido dende a espreita.

Logo aparece a danza e, con ela, o sentido, a articulación dese material en discurso. E polo discurso é por onde o espectáculo perde solidez: non é que tarde moito en aparecer, senón que o fai demasiado abruptamente. Non se atreve á parsimonia da primeira parte, á paciencia de ir deixando que as cousas se expliquen por si mesmas. Despois do ritmo hipnótico do que precede, a sensación de que se queren pechar moitas incógnitas apresuradamente rompe o tempo da función e opera en contra da intuición dun público que agarda por unha transición menos severa.

Por riba desa contradición, Directo 9 inicia un interesante xogo que apunta á dificultade de formalizar de modo rigoroso a experiencia sensible que, mesmo antes de ser pensada, revela unha organización de grande ambigüidade: por unha banda, capaz de unir aos suxeitos a través dun impulso material espontáneo e, por outra, levándoos á marxe de calquera control racional. A través de hábiles imaxes relacionadas coa estética de club, a obra transporta ao espectador dende o desconcerto á especulación, deixando albiscar que hai algo no corpo que pode provocar unha insurrección contra as estruturas de poder que o constrinxen. Os matices talvez merecen algo máis de esforzo, pero a intención revela rigor, orixinalidade e atrevemento.

 

Directo 9 de Pisando Ovos

Creación e dirección: Rut Balbís.
Elenco: Fran Martínez, Jas Processor, Raúl Pulido e Laura Villanueva.
Deseño de iluminación: Afonso Castro.
Deseño espazo sonoro e deseño gráfico: J. Processor.
Produción e distribución: Manu Lago.
Vídeo: Miramemira.
Colaboran: Teatro Ensalle, Centro Dramático Galego e Galicia Danza Contemporánea.
Coproduce: Pisando Ovos – Centro Coreográfico Galego – Agadic – Xunta de Galicia.

Estrea o 3 de outubro de 2018 no Teatro Ensalle de Vigo.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos