Crítica

Service No. 5: Dare to Keep Kids Off Naturalism

O ollo do observador

| Manuel Xestoso |

 


O número 95 da erregueté | Revista Galega de Teatro comeza hoxe a distribuírse para chegarvos como agasallo de Nadal. As persoas subscritoras terédelo axiña na casa; as que aínda non vos suscribistes, estades a tempo de facelo ou de encargalo nas librarías. Esta crítica do espectáculo de Adam Linder que se puido ver na Fundação Serralves do Porto é un adianto do que vos poderedes atopar xunto con outros moitos contidos.

 


O primeiro que o visitante atopa é o contrato que Adam Linder asinou coa Fundação Serralves, no que se especifican os «servizos» que a compañía do primeiro prestará á segunda, cun nivel de detalles técnicos e legais que está a medio camiño entre o regulamentario e o paródico. Non obstante, hai algunha cláusula que indica que o nivel abaneará cara ao paradoxal, xa que, se por unha banda se trata de describir coa maior precisión o comportamento dos bailaríns, pola outra infíltrase a idea de que a ficción será a que rexa o evento.

Non é un detalle menor, xa que, ademais de apuntar a cuestións que atinxen –e reformulan– ao xeito de observar un espectáculo que ten lugar nun espazo en principio construído con outra finalidade, advirten de que esa ficción levará a función cara a unha teatralidade que enmascara a «verdade» que se supón que o visitante dun museo tratará de atopar nas obras alí expostas.

A obra de Adam Linder é unha desas ás que os xornais tratan de aplicar a fórmula «rompedor» ou «iconoclasta». Mais o certo é que o coreógrafo procede dunha formación clásica no Royal Ballet e que bailou co Nederlands Dans Theater, coa compañía de Michael Clark e coa Bonachela Dance Company. O clásico non constitúe en si mesmo unha etiqueta senón que concirne unicamente ao estilo e iso nótase en Service No. 5: Dare to Keep Kids Off Naturalism, na que a elegancia formal non abandona nunca unha proposta que non deixa de arriscar nas múltiples arestas que posúe.

Os catro bailaríns, que interpretan a obra durante cinco horas, toman a galería para crear unha serie de tableaux vivants de contido enigmático pero cun sentido que reta as nocións básicas de miímese e representación, para introducir dúbidas no visitante da galería. As primeiras preguntas que asaltan ao espectador incumben á duración: debemos acomodarnos e tratar de contemplar a totalidade da representación malia que o minimalismo dos movementos non indica en ningún momento unha progresión dramática no sentido máis convencional do termo? Pode o observador aprehender o sentido dunha obra de varias horas asistindo a ela durante uns poucos instantes? Son preguntas pertinentes en tempos en que a fruición da obra foi substituída polo consumo cultural.

Pero ademais, o desafío de Linder implica unha reformulación do teatral: a frase máis repetida nos textos que escoitamos en off é «We are not your mirror». A teoría do realismo de Stendhal da arte como espello acusa o reto que lle apón un monllo de bailaríns cuxas accións, ás veces absurdas, resisten o discurso do efecto realidade e insinúan que hai unha certa narrativa subterránea nesa reivindicación do formal que se nos mostra. Ante a distracción permanente que nos circunda, a contemplación da obra e a vulneración do tempo convencional transforma a mirada para devolvernos o relato do sagrado que a arte posuía antes de caer nas mans da industria cultural.

Por suposto, é a experiencia case escultórica –na que non se debe esquecer o papel principal da banda sonora de Steffen Martin– dos corpos na execución da coreografía a que ocupa esa xuntura entre o plástico e o conceptual nunha sutil e paulatina deconstrución do movemento que leva a crear a expectación ante unhas formas que o espectador debe ordenar e reconfigurar. Nese movedizo terreo entre a danza, o teatro, a instalación e a performance, Linder demostra que se pode traballar con ideas que subverten a orde tradicional sen perder de vista a exquisitez formal e o alento poético.

 

Service No. 5: Dare to Keep Kids Off Naturalism, de Adam Linder.

Dirección e coreografía: Adam Linder.
Elenco: Leah Katz, Justin F. Kennedy, Noah Ramadan, Stephen Thompson.
Son: Steffen martin
Figurinos: Adam Linder e Natalia Gattini.

Fundação Serralves, Porto. 25 de marzo de 2018.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos