PUBLICIDADE

Cattivo

A convite da BoCA –Biennial of Contemporary Arts–, un conxunto de performers reúnese para unha estrea mundial no Mosteiro de São Bento da Vitória. Entre 10 e 18 de abril, no Mosteiro de São Bento da Vitória do Porto, Cattivo xunta Marlene Monteiro Freitas, Yannick Fouassier, Tiago Cerqueira, Miguel Figueira e André Calado nunha instalación para atrís de partituras e outros materiais.

No espectáculo – unha coprodución do São Luiz Teatro Municipal, Wiener Festwochen e o TNSJ – explóranse as propiedades expresivas dos atrís, que teñen a capacidade de encarnar estados emocionais e tomar decisións.

En estrea mundial, Cattivo é unha instalación sui generis. Elixindo os atrís de partituras como obxectos de investigación expressiva, a equipa de artistas formada por Marlene Monteiro Freitas – coreógrafa que xa traballara con eles en Bacantes (2017), e detentora do primeiro León de Prata da Bienal de Venecia outorgado a un coreógrafo en Portugal –, André Calado, Miguel Figueira, Tiago Cerqueira e Yannick Fouassier extrae delas toda unha potencia de significados. En canto corpos desdobrábeis (descompoñíbeis ou extensíbeis en partes diversas) e metamórficos, construídos a semellanza do animal ou do home, os atrís convidan a unha manipulación que os faga transcender a funcionalidade inmediatamente asociada á música. Cando son intencionalmente manipuladas, como en Cattivo, liberadas do seu estatuto de obxecto de pedestal, os atrís revélanse como entidades propias, expresando todo un conxunto inusitado de cualidades zoo/antropomórficas. Capaces de se poñer en escena a si mesmos, encarnando estados emocionais e tomando decisións, amósansese tamén como comunidade sinfónica, expresando unha (sinistra) multiplicidade rítmica e melódica.

Instalación que tanto remite á idea de escena, como de xardín, ou de casa de bonecas, entre outras, Cattivo sitúase “entre o vexetal, o animal e o mundo da fantasía”.

 

O resto já devem conhecer do cinema, de Martin Crimp

Ademais, esta é a última fin de semana para asistir ás funcións de O Resto Já Devem Conhecer do Cinema, de Martin Crimp, dirixida por Nuno Carinhas e Fernando Mora Ramos.

Crimp regressou à Antiguidade Clássica para reescrever Fenícias, de Eurípides, pero O Resto Já Devem Conhecer do Cinema non é unha operación de resgate cultural nin un acto de nostalxia. Nun xesto largo e poderoso, Crimp convocou diferentes tempos e linguaxes, o arcaico e o hipertecnolóxico, as portas de Tebas e os portais da Internet, a agulla quente que cegou Edipo e a agulla na célula humana á procura do código xenético.

Digamos que o asunto aqui é a memoria, a memoria do mundo e a memoria do teatro, o que precisamos de esquecer e o que precisamos de lembrar para seguir adiante, a incapacidade de dividir o poder, a persistencia do mal, a necesidade da política.

Os directores Nuno Carinhas e Fernando Mora Ramos colocaron a peza nun lugar metálico, ten duro, brillante e cortante como as palabras do dramaturgo inglés. Unha paisaxe industrial que é ao final un anfiteatro, espazo por excelencia da “grega inquedanza”, onde viven as imaxes que se dicem e non as imaxes que se mostran, teatro da palabra e da pregunta. Di Antígona: “Para de me facer preguntas!” Di Edipo: “Que mal hai en facerte preguntas?”

Hoxe e o sábado ás 19:00, xoves e venres ás 21:00 e domingo ás 16:00, no Teatro Nacional São João.

 

Foto @Tuna | TNSJ

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Relacionado

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos