Ginés Alén, membro do Comando Dramatúrxico, conversa con Vera González e Tolo Ferrà, directores e dramaturgos de La Calidesa. Unha peza coproducida polo festival GREC de Barcelona, que desprega un dispositivo escénico que nos inclúe e do cal saímos menos soas, acariñadas pola calidez.
La Calidesa vai estar na Galería de Servizos da Cidade da Cultura o sábado 9 de maio, en diferentes pases, pola mañá ás 11h., ás 12h., ás 13h., e pola tarde ás 16h., ás 17h. e ás 18h.
Esta é a terceira colaboración entre La Société de la Mouffette e COMA14, fíltrase algún trazo doutras pezas previas nesta?
Tolo: Si, primeiro hai que dicir que hai dúas miradas distintas, dúas formas de crear distintas. Aínda que Vera tamén é directora, a súa ollada como actriz, e especialmente no teatro de obxectos, fai que todo teña unha atención polo detalle moi grande. Iso fai que os dous vaiamos nunha liña moi parecida. A min gústame definir unha plástica escénica moi marcada, con moito atrezzo. Trato darlle moita vida á escena e compartimos esa linguaxe, aínda que partamos de lugares diferentes.
Vera: Si, eu penso que é iso, temos a parte visual moi presente. Sempre que pensamos nunha idea, creamos unhas imaxes que a acompañan.
Tolo: E tamén compartimos a creación dende un punto de vista artesanal: traballamos con persoas que teñen as cousas moi claras, pero que comparten a experiencia do equipo; e todo pasa a ser unha creación conxunta viva.
De onde vén a palabra “Calidesa”?
Tolo: “Calidesa” significa calidez en catalán. Cando lle puxemos o título foi como xuntar as sensacións que deixaban as seis historias do espectáculo.
Vera: A nivel sonoro tamén nos pareceu máis atractivo que calidez e decidimos non traducilo.
Tolo: Neste caso é o segundo espectáculo que producimos que ten historias encapsuladas e isto para nós é a procura dunha linguaxe persoal.
Vera: Claro, isto naceu na pandemia, porque como estabamos encerrados…
Tolo: Non quedaba doutra! E con La Calidesa puidemos facer unha coprodución co Festival GREC no proceso desta procura.
Vera: O nome xurdiu tamén pola sensación que queriamos que o público sentise durante e despois do espectáculo. Atoparse cun dispositivo que fía unha e outra historia e que vai xerando unha calor que fai que o público saia con outra temperatura. A peza vaiche enchendo o corazón.
Tolo: Ao final é o dobre concepto que ten a calidez: a emocional e a física. A colorimetría do lume, por exemplo, é moi concreta, e vese reflectido no espazo e na escenografía.
Vera: A disposición é case como de fogueira.
Tolo: E, amais, o que acontece ao final da peza, que xa verás, serve para que o público manteña esa calidez fóra do espectáculo tamén.
E con Tolo e con Vera como dialoga esta peza?
Tolo: Comigo dialoga dende o punto de vista da linguaxe. Apaixóname como estamos xogando coas formas de creación.
Vera: A min interpélame con respecto ao público. É moi interesante crear un espectáculo no que tes ao público nas túas mans porque as ideas que podes ter para saber que facer con ese público son infinitas. Pensas: “Vale, saíron da primeira historia, entón están neste punto emocionalmente. Que lles podes dicir? Canto tes que agardar para engadir algo máis?”; é un xogo moi distinto ca xogar co espectador cando hai unha cuarta parede. O público é un axente activo: non vai recibir unha historia, senón que vai vivila.
Tolo: Hai unha cousa marabillosa cando dirixes e é escoitar como respira, como contesta o público. E iso non é doado de saber nun teatro á italiana, mais si cun dispositivo coma este.
Xustamente iso é o que me parece destacable: que cultivedes un teatro relacional que ten directa implicación coa temática da peza.
Tolo: Deches na clave porque o discurso estruturado por fases quere activar ao público para motivar unha serie de sensacións e relacións entre eles. O teatro relacional como dispositivo, se non ten que ver co discurso, ao final convértese nunha mera escusa.
Vera: La Calidesa está con cada grupo en concreto, o dispositivo é maleable e modifícase en relación das necesidades. Hai unha voz que guía que é transmitida en directo, non é unha voz gravada, e a actriz que dá vida a esa voz fai dúctil a peza atendendo a como responde o público.
Tolo: Si, ao final hai un xogo de límites entre artes vivas e non vivas.
Se La Calidesa fose un animal cal sería?
Tolo: Para min sería un gato. Pero non un calquera, sería unha gata que tiven con 16 anos que me adoptou e transmitía esa calidez.
Vera: Eu pensei nunha leoa, xustamente un felino como Tolo! La Calidesa lévame a esa calor e ese poder, porque coidado, pode abrir cousas!
Moitas grazas. Grazas por La Calidesa porque na sociedade actual que se incentiva tanto a individualidade e que se desintegra a colectividade, esta peza é case unha ventá utópica. E, por suposto, grazas pola vosa xenerosidade por concederme esta entrevista.
Vera: Grazas a ti, Ginés!
Tolo: Verémonos en Escenas do Cambio!
