Crítica

Ensaio Amor

Que é o amor?

Afonso Becerra de Becerreá

 

EnsaioAmor
Foto: Adrián Figueroa

 

Que é o amor? Cadaquén responde a esta pregunta con actos que lle dan forma. A pregunta e o tema semellan desgastados, porén a súa actualización escénica pode anovalos na performance dos corpos e das relacións que institúen.

Ensaio amor de Nuria Sotelo ponnos diante unha concepción do amor baseada na confianza plena e natural que irradia Lena Vilanova, unha bebé de pouco máis dun ano de idade. Lena acompaña á súa nai, Nuria Sotelo, coreógrafa e actriz-bailarina, enriba do palco, e ambas dilúen os roles domésticos e domesticados da nai/filla, da coidadora/coidada, da que sabe e da que debe aprender. Non, aquí Lena Vilanova móvese con liberdade, con ledicia, coa confianza do amor, desde a súa motricidade de bebé, que gatea, que fai sons expresivos inarticulados, que se entretén con pequenos detalles que atopa ao seu paso. Porque Lena Vilanova é puro presentismo, puro xogo aquí e agora: a esencia do teatro.

Lena está conectada con Nuria e viceversa, o mesmo que as catro actuantes, sen necesidade de mirarse continuamente. Forman un equipo. A confianza tende pontes para que todo, no xogo teatral, acade o seu lugar xusto e xermole a beleza. A forma da composición adquire, nesa dinámica amorosa, as proporcións adecuadas para que xurda a beleza e o sentido inmanente da mesma. Forma e contido casan en beleza e sentido, en virtude do amor e das súas proporcións áureas.

A integración da violoncellista Macarena Montesinos, a bailarina Clara Ferrao, Nuria Sotelo e Lena Vilanova é plena, simbiótica. Con momentos para unha maternidade sen impostacións que reborda beleza. Con momentos para a danza que compromete os corpos en xiros, portés, carreiras e desprazamentos na horizontal e na vertical…

O solo de Nuria xogando contorsións no chan, como a criatura que se constrúe e busca erguer. O dúo Nuria-Clara, nesoutro amor sincronía dos corpos que xungue o movemento case acrobático, ás veces con Lena enriba da nai.

Os momentos para retorcer tamén a plasticidade e a sonoridade do violoncello contra o chan ou elevado no ar, ou establecendo paralelismos morfolóxicos cos corpos. A composición coa manta que adquire os contornos figurais dun mamífero abstracto, acompañado do relato mítico do nacemento proferido por Nuria.

As reflexións enunciadas por Clara Ferrao entre a coreografía, sobre a “situación motriz”, a “improvisación” e o “aleatorio”.

Ensaio Amor invístese dunha fonda coherencia dramatúrxica e dunha beleza moi pegada a esa confianza e a esa ledicia animais que tanto humanizan a quen xoga, a quen ama e a quen mira desde a butaca (con amor).

 

Ensaio amor
Dirección: Nuria Sotelo
Elenco: Nuria Sotelo, Macarena Montesinos, Clara Ferrao
Iluminación: Baltasar Patiño
Coprodución: Escenas do Cambio e Festival ALT, coa colaboración de Azala.

Festival Alternativo das Artes Escénicas de Vigo. ALT 16. Auditorio Municipal do Concello, 9 de marzo de 2016.

 
 
 
 
 
 
 
 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!