Crítica

Petrushka-Extended

Contar como se conta

| Manuel Xestoso |

 

petrushkaextended

 

Sabemos que, na modernidade, a contemplación dun espectáculo non require só de disposición para desfrutalo, senón tamén dun espírito crítico que o xulgue e ditamine se a súa forma se adecúa ao propósito que o move. Os creadores xa non poden contar coa inxenuidade do espectador e, daquela, propenden a introducir na súa obra un comentario que explique –ou que lexitime– o proceso que os levou ata o resultado final. Nalgunhas ocasións, este recurso enriquece a obra; noutras, só serve como xustificación das súas carencias; ultimamente, funciona como un ingrediente máis dos que pretenden subministrar unha pátina de sofisticación aos que se arriman ás “novas” tendencias. A compañía danesa Granhøj Dans, emprégao para se situar nun territorio ambiguo no que, por unha banda, existe a aspiración de certificar a dificultade de todo desenvolvemento creativo e, pola outra, para ironizar sobre esa ansia de autoxustificación dos creadores.

Esa deriva cara á comedia rompe coas expectativas de xeito que o que podería ser outro exercicio de ‘contar como se conta’ transfórmase nun relato que desdramatiza ao tempo que expón. Dende esta perspectiva, a elección de Petrushka para elaborar o discurso, non semella en absoluto accidental: na obra de Stravinski e Benois, lémbrasenos que o que sucede na escena é só un xogo; que, ao final, o cadáver de Petrushka non é máis ca un boneco. Pero que a representación crea un fantasma que persegue a todos os que tomaron parte nela –incluídos os espectadores– e que os obriga a reformular a súa mirada sobre a realidade.

Granhøj Dans simula que pasa por riba deste argumento e centra o progreso da función no esforzo –ás veces extravagantemente hilarante– por acadar a expresión xusta, a que logra comunicar con menos confusión e máis precisión estética. E así, asistimos a unha especie de ensaio no que as discusións sobre as diferentes partes da historia se acompañan de tentativas que están entre o sublime e o irrisorio. Mais a cerna da proposta está nesa construción do diálogo entre o movemento físico e o movemento dun pensamento que quere expresarse a través do primeiro. Na resposta á responsabilidade de crear un fantasma que debe estar á altura das intencións.

Todo xorde da representación dun certo caos do que vai emerxendo, pouco a pouco a orde. Os bailaríns son espléndidos, e talvez o que máis haxa que lamentar é que a representación do proceso lle deixe á danza menos sitio do que cabería esperar. Neste caso, a dramaturxia extrema a súa presenza ata o punto de, nalgunhas pasaxes, ser demasiado intrusiva a respecto das partes bailadas. Mais a mestura de humor e pulcritude na execución logra que a continuidade das escenas cre unha tensión global que outorga ritmo e coherencia ao conxunto. E o desconcerto desvélase entón coma unha depurada disposición que, como o título indica, expande o significado de Petrushka no ronsel dun horizonte estético ambicioso e, por momentos, sorprendentemente fermoso.

 

Petrushka-Extended, versión libre da obra de Igor Stravinski e Alexandre Benois
Compañía: Granhøj Dans
Dirección: Palle Granhøj
Intérpretes: László Fülöp, Sofía Pintzou, Mikolaj Karczewski e Bill Eldridge
Pianista: María Eshpai
Axudante de dirección: Mads Møller Andersen
Escenografía e iluminación: Granhøj Dans
Música: Igor Stravinsky

Festival Internacional de Teatro de Ourense. Teatro Principal. 8 de outubro de 2016.

 

 

 

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!