Crítica

Danza da choiva

O didáctico non quita o valente

| Manuel Xestoso |

 

 

O adxectivo didáctico aplicado ao teatro familiar tende a meter algo de medo: o pedagóxico adoita afogar o artístico e a instrución utilízase como coartada que xustifica o simplismo. Non é preciso lembrar a Brecht para asegurar que o didáctico non é incompatible coa esixencia pero aceptamos ese empobrecemento do escénico cando o destinatario é o público infantil, como se a educación estética non estivese na cerna da decisión de dedicarlle ás nenas e aos nenos un determinado tipo de espectáculo ou como se abrir as portas da sensibilidade, a reflexión e a empatía non fosen obxectivos fundamentais desas funcións dirixidas aos máis novos.

A compañía Elefante Elegante parece decidida a atopar os códigos que permitan superar esa barreira, buscando estratexias que posibiliten tratar temas complexos sen rebaixar o nivel do discurso. A súa é unha linguaxe que permite falarlles aos adultos ou aos máis cativos con só unha pequena modulación: unha estética que combina o coidado da dimensión plástica, o tratamento coreográfico do movemento e, sobre todo, unha poética de inspiración circense –case chaplinesca– que serve as ironías baixo a enganosa aparencia de amabilidade inocente.

Con estas armas é coas que, en A danza da choiva, a compañía se atreve a tratar o tema do cambio climático. A envoltura, como é habitual, é unha fábula afable na que alternan o lírico e o cómico cun fondo cuxa dureza só se deixa albiscar de forma indirecta. O que en principio semella un conto case costumista vai transformándose nunha parábola sobre as mudanzas que sofre o mundo natural e sobre as aciagas consecuencias que se derivan delas.

O rexistro nunca abandona a sinxeleza narrativa, adobiada con interesantes incursións no teatro de obxectos e nos monicreques que lle outorgan variedade á obra e que potencian a súa capacidade de suxestión. Quizais o relato non avanza sempre con soltura, mais esa multiplicidade de recursos consegue que se esquezan os atrancos na fluidez: introducen pequenas variacións que alixeiran o peso da trama principal e que provocan o sorriso ou a sorpresa.

Talvez a maior deficiencia que se lle poida achacar a este espectáculo sexa, precisamente, que –por momentos– abandone as pautas que fan recoñecible e estimable o estilo de Elefante Elegante. A súa marca de identidade consiste na creación dunha estética alicerzada no visual que prescinde da palabra e, nesta ocasión, existen varias muletas textuais que puntúan a función, como se os creadores perdesen a confianza nos seus propios recursos ou como se se conformasen con solucións fáciles que non se adaptan de todo á súa personalidade. Non é a tónica da representación, pero resulta unha mácula que desloce o conxunto e que formula dúbidas sobre a coherencia interna da montaxe.

Polo demais, A danza da choiva desenvólvese cordialmente, coa vista posta na comedia, sen que iso lle reste entidade ao tema tratado, cuxa transcendencia queda patente nun final valente e arriscado no que o ton inxenuamente optimista non oculta as calamidades que asexan a unha humanidade que se comporta de forma irresponsable coa natureza da que forma parte.

A mensaxe preséntase dun xeito espontáneo, sen subliñados e sen concesións a unha suposta incapacidade da infancia para aprehender asuntos arrevesados. E consegue demostrar que hai modos de trasladar as inquietudes que nos ocupan sen que a idade sexa un obstáculo.

Danza da choiva de Elefante Elegante.

Dramaturxia e dirección: María Torres e Gonçalo Guerreiro.
Elenco: María Torres e Gonçalo Guerreiro.
Coreografías: Ánxela Blanco.
Escenografía: María Torres e Gonçalo Guerreiro.
Deseño de iluminación: Dani Padres.
Música: Manu Panforreteiro.
Vestiario: Marcia Edledtisch.

Tui, Teatro Municipal, 4 de novembro de 2016.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos