Crítica

Latente

Presentes: intermitencias

| Vanesa M. Sotelo |

 

 

Latente. Dise do estado de desenvolvemento suspendido que pode volverse activo en condicións favorables. Latente. Dise tamén do que existe sen manifestarse ou exteriorizarse. A palabra “latente” mantén tamén un xogo de proximidade coa francesa “l’attente”, que contén ao tempo espera e expectativa. Latente é o título do espectáculo de Paula Quintana no que, mesturando o solo textual e o solo de danza, a creadora canaria viaxa entre o mundo do subterráneo e o da superficie. Combinando emoción e razón, a poética do movemento e o prosaico do texto medido, a espera do corpo protagonista e a expectativa de quen o mira trasládannos a un mundo de desexos no que non acabamos de asegurar se a realidade é a que se nos ofrece ou a que soñamos.

O corpo de Paula Quintana entra en escena e colócase no medio da luz dun mundo novo. Nunha primeira parte da peza que poderiamos tomar como preludio, o corpo de Paula Quintana descobre un universo suspendido no que presenta os elementos da súa poética latente: mestura de técnicas, repensar a técnica ao servizo da imaxe, execución limpa e suxestiva, fragmentación, xustaposición de imaxes… Deste xeito constrúe un mundo primixenio que a espectadora vai reatopar ao longo da peza coa incógnita de desvelar se o que reaparece é a superficie afundida ou o fondo que emerxe.

Despois do primeiro escuro, o corpo de Paula Quintana entra en escena e colócase no medio da luz dun mundo novo cunha caixa entre as mans. O corpo de Paula Quintana anuncia que o espectáculo vai comezar. O corpo de Paula Quintana busca a Paula Quintana entre o público e constata que Paula Quintana tampouco asistiu esta vez. O corpo de Paula Quintana transfórmase nun corpo latente e expectante, un corpo que espera, un corpo que traduce desexos comúns, que esperta memorias comúns, que relata anécdotas comúns, que reitera rutinas comúns e late comunmente no imaxinario de quen mira a través do movemento preciso, a través da palabra medida, a través dunha rítmica relación coa mirada.

Entre a acción da palabra e a suxestión da danza, entre o movemento do texto e a acción do movemento, o corpo de Paula Quintana compón un espectáculo persoal, próximo e amable. A intérprete e coreógrafa habita un mundo asentado nas intermitencias no que a enerxía vital se combina co control da técnica. Entre o deber e o desexar, entre a imaxe que ofrecemos e a que gardamos, Latente envolve ao público nun xogo de distancias permitíndolle ás veces mergullarse na escena e, outras, navegar pola súa superficie; ás veces recoñecerse desde dentro e, outras, intuírse desde fóra. Nesa xustaposición entre o íntimo e o público, entre o ego e a alteridade, entre o poético e o cotián, con Latente asistimos a ese poder da danza para revisar o mundo propio; un poder ao que non debemos renunciar a visitar diariamente e asegurar que todos os días sexan días de danza.

 

Latente de Paula Quintana
Coreografía e interpretación: Paula Quintana.
Axudante dirección: Carlos Pedrós.
Texto: Carlos Pedrós.
Música orixinal e espazo sonoro: Juan Antonio Simarro.
Iluminación: Grace Morales.
Creación de atrezzo: Anatael, P. Ruiz Díez.
Deseño gráfico: Spectare, Laura Ortega e Paola Villegas.

Centro Cívico Cultural de Arteixo, 28 de abril de 2017.

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!