Crítica

Arlequina

Corazón de poeta

| Manuel Xestoso |

 

Precisábase unha celebración en condicións dos corenta anos da compañía e, de paso, demostrar que os títeres e o gran formato non só non están pelexados, senón ao contrario: as grandes dimensións amplifican a maxia coa que o teatro de monicreques é quen de revestir unha historia. Kukas sacou toda a artillaría para esta conmemoración e buscou a complicidade dun bo número de artistas que xa traballaran con el noutras ocasións, para asegurarse de que a arte do feiticeiro construtor de marionetas provocarían o abraio que a circunstancia demandaba.

Curiosamente, Arlequina, ese personaxe “con alma de marioneta e corazón de poeta”, demostra que a cerna dun espectáculo de grandes proporcións pode ser unha boneca simple coma o debuxo dun neno, unha boneca humilde e soñadora feita con papel de xornal. Talvez esa é a meirande lección que proporciona o espectáculo: que o corazón das obras de títeres reside na sinxeleza das emocións que todos compartimos, teñamos a idade que teñamos. Que a espectacularidade sen un sentimento que transmitir queda en fogos de lucerío.

Pero o espectáculo existe e para iso están eses corenta anos de experiencia, para que a viaxe iniciática de Arlequina vaia acompañado dunha ilusión de gran elegancia plástica e musical que a transporta por escenarios que xiran arredor da escena: unha rúa con músicos ambulantes transfórmase na pista dun circo, ou nun océano con illa deserta incluída, ou no obradoiro dun mago que, en realidade, é un artista: un soñador que crea a Arlequina á súa imaxe e semellanza.

A peripecia débelle algo ao Pinocchio de Collodi, e Kukas recoñece e agradece o préstamo nun simpático cameo do personaxe italiano. De igual xeito, a traxectoria da compañía aparece aquí e alá, puntuando o relato con alusións que os seguidores recoñecerán. Se non se identifican, tampouco pasa nada: a historia é a vella historia da viaxe de aprendizaxe, do regreso á casa cun relato que contar. E aínda que estea actualizada coas novas preocupacións que nos desacougan –como a deterioración ambiental–, os escenarios e a trama seguen sendo tan coetáneos coma intemporais: eternos.

Os monicreques de Kukas son algo máis que o nome dunha compañía: son pequenas obras de arte intimamente ligadas ao xogo, á imaxinación e a transmisión de coñecementos. E toda a mestría acumulada en catro décadas de percorrido condúcennos ao soño dun artista que fantasea cunha boneca inxenua e delicada. Unha lección de humildade para ter en conta.

 

Arlequina, de Os Monicreques de Kukas.
Dirección: Isabel Rey Pousada, Marcelino de Santiago (Kukas).
Elenco: Jorge Casas Caneiro, Isabel Garcia Coldeira, Borxa Insua Lema, Marcelino de Santiago Viqueira, Larraitz Urruzola Tolosa, Ero Vázquez Cabrera.
Músicos (Zoar Ensemble): Joan Ibañez, Benjamín Iglesias, Alex Salgueiro, Antonio Suarez, David Villa.
Deseños marionetas, escenografía: Marcelino de Santiago Viqueira (Kukas)
Deseño iluminación: Miguel Cabaleiro Saco
Música: Zoar Ensemble
Composición cancións: Benxamín Iglesias
Deseño publicidade: Isabel Rey

Mostra Internacional de Teatro de Cangas. Auditorio do Concello. 3 de xullo de 2019.

 

Este artigo foi previamente publicado no Faro de Vigo de 5-07-2019.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos