Crítica

O mel non caduca

Ansiedades contemporáneas

| Manuel Xestoso |

 

A angustia do ser humano ante o anunciadísimo colapso ecolóxico, o cinismo do capital tratando de cambialo todo para que todo siga igual (especialmente as relacións de traballo), a obsolescencia programada como ferramenta dun sistema baseado no crecemento infinito que, á súa vez, é a orixe da catástrofe… Son ideas que resucitan a freudiana batalla entre a pulsión de vida e a pulsión de morte: queremos unha civilización que nos protexa de toda incomodidade –o capitalismo–, aínda que esa protección supoña a medio prazo unha destrución irremediable da propia civilización. A culpa que xorde dese dilema lévanos a buscar coartadas máis ou menos rebeldes, aínda que poucas veces efectivas ante a ameaza: converterse en vegano ou volver á aldea constitúen horizontes persoais respectables, pero pouco operativos para frear o desastre colectivo.

Santiago Cortegoso retrata esas ansiedades contemporáneas a través dun teatro de ideas que se expresa a base de arquetipos. Para os coñecedores da obra do autor: O mel non caduca está máis na liña de Pequenos actos pseudorevolucionarios que de Raclette. Non explica a súa postura a través da historia, senón en paralelo á historia que nos narra. Trátase dun recurso dese teatro contemporáneo ao que Badiou acusaba de ser excesivamente declarativo. Arthur Miller escribiu Morte dun viaxante, un dos alegados máis feroces contra o capitalismo xamais escritos, sen necesidade de que a palabra capitalismo se pronunciase nin unha soa vez. A tendencia actual é explicitar a postura do autor opinando, por exemplo, que o capitalismo é malo porque vende lapis baratísimos pero que non serven para escribir.

Se cadra é un recurso tan válido coma outro calquera, mais presupón que o público comparte os mesmos principios que a obra. En caso contrario, a acusación de didactismo está asegurada: a obra énchese de personaxes sen grosor psicolóxico cuxas opinións abren un debate sobre o que o autor se reserva o dereito á réplica final. Quizais hai aí unha outra ansiedade por tomar partido ante os temas que asedian a discusión mediática dos nosos días.

En todo caso, O mel non caduca mantén un certo equilibrio a través dunha trama principal que tira da comedia para presentar o seu argumentario: estampas do desasosego moderno que permiten algunhas escenas de crítica afiada, servidas cunha austeridade vitriolicamente irónica por Marián Bañobre –que sempre consegue dotar os seus personaxes de comicidade sen renunciar á profundidade– e Avelino González –que funciona como contrapunto imperturbable que, porén, deixa albiscar a tristeza de todas as renuncias ás que obriga a adaptación aos tempos.

Mais a bidimensionalidade dos personaxes e a falta dun conflito real entre eles non permite que a emoción chegue plenamente ao patio de butacas. Bótase de menos unha historia que fale por si mesma, sen a protección da voz autoral.

 

O mel non caduca de Santiago Cortegoso

Texto e dirección: Santiago Cortegoso
Elenco: Marián Bañobre, Avelino González
Movemento escénico e axudante de dirección: Carmela Bueno
Espazo escénico e imaxe: Diego Seixo
Deseño de iluminación: Salvador del Río
Vestiario: Marián Bañobre
Espazo sonoro: Davide González
Técnico de luz e son: Héctor Pazos
Cobertura tecnica: Ningures Produción
Vídeo: José V. Estonllo
Maquillaxe e peiteado: Baia Fernández
Comunicación e produción: Fátima R. Varela
Produción e distribución: Ibuprofeno Teatro

Estrea no Teatro Principal, Santiago de Compostela. 31 de xaneiro de 2020.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos