Crítica

Una niña

Refutación de Robinson

| Manuel Xestoso |

Una niña

 

Unha personaxe, unha muller, que vive excluída da sociedade –talvez nunha illa, talvez nunha beira agochada–, reciclando o refugallo que atopa, vivindo dos restos que desbota a sociedade da que se apartou. Podería lembrar á Suzanne de Leonard Cohen se non fose porque aquí o agónico está pasado polo filtro do clown, un pouco pola inxenuidade desconcertada de Jacques Tati. Un día, entre os restos que o mar lle devolve, aparece unha nena nunha botella e, con ela, o conflito: se inicia o diálogo coa inesperada visitante, pode perder a comodidade do seu retiro; se o rexeita, abandonará definitivamente o contacto cos seus semellantes.

O pallaso é sempre unha figura que conecta directamente coa nosa parte máis fráxil, máis vulnerable. A súa inocencia adoita bater coa habitual dureza das relacións sociais e, por esa razón, recibe sempre as labazadas. A protagonista de Una niña cre que atopou no illamento e na rutina dunhas actividades obsesivamente repetidas a solución a esa incompatibilidade coa vida en comunidade. Ata que o contacto coa infancia lle devolve a conciencia de que existe tamén unha bondade que paga a pena explorar. Descobre entón que o paraíso individualista de Robinson Crusoe está incompleto: carece do verbo compartir.

La Rous posúe a estraña virtude de facer un teatro infantil que non está infantilizado. Móvese nun territorio alleo aos mitos da pedagoxía para recuperar a esencia dunha fábula instrutiva que non doma o pensamento, senón que o incita e esporea. En Una niña, abre o camiño da sospeita. De que son ou foron vítimas as persoas que prefiren o retiro e o desterro? Por que ese abandono que os converte en seres excéntricos e un tanto incomprensibles?

A compañía de Rosa Díaz consegue que esta pequena pero penetrante parábola se prolongue grazas a unha minuciosa posta en escena que coida con esmero o efecto plástico, a expresividade musical, o excurso humorístico. Hai unha vocación estética que xoga a favor da trama: completa o breve argumento e revísteo dun preciosismo que dilata a atención do público. A manipulación dos bonecos é extraordinaria e contribúe a acrecentar esa sensación de maxia que ás veces nos concede o teatro e que tanto agradece o público: o infantil e o adulto.

 

Foto: Natasha Lelenco | MIT Ribadavia

Una niña, de Rosa Díaz, a partir do conto de Grassa Toro
Compañía: La Rous
Dirección: Rosa Díaz e Fanny Giraud
Elenco: Rosa Díaz, Ariel García
Espazo escénico: Eskenitek S.L.
Son / música: Iván Monje
Vestiario: Laura León

Mostra de Teatro de Ribadavia, 26-07-2014

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos