Crítica

Sigue buscando

O teatro baleiro á procura dos corpos

| Roi Vidal Ponte

Sigue Buscando

 

A ninguén se lle escapa que o teatro galego se divide entre quen pensa que hai que facer un teatro posdramático para conectar cun público novo e quen opina que esas pallas mentais son propias dunha elite de modernos urbanitas e que o que hai que facer é o teatro de toda a vida. Algúns resistimos no centro deste debate mudo, co único desexo de que o choque sexa cada vez máis forte e dea paso a unha definitiva normalización teatral que forneza os escenarios do mellor de cada unhas das dúas tendencias.

Por sorte, dun tempo a esta parte, grupos que se orientan cara a estética do teatro posdramático veñen realizando propostas nas que o formalismo, a abstracción e o exceso de intelectualidade dan paso a unha enunciación clara e interesante. Unha delas é Funboa Escénica, que con esta Sigue buscando toca un dos temas máis queridos e necesarios dos discursos artísticos actuais: o fracaso.

A autoparodia e a aceda ironía coa que Cristina Balboa e Estevo Azañón amosan os seus fracasos persoais acada as máis altas cotas de xenialidade artística con momentos inesquecibles: a maquillaxe e o vestiario iluminados pola luz negra, o recordo dunha escena que nunca máis volverá saír tan ben, o uso do espazo sonoro como recurso denso e central apto para substituír as carencias orzamentarias.

A peza desenvólvese como un espectáculo de cabaret no que os intérpretes, no canto de lles cuspir insultos ao público, utilizan as súas propias miserias. E aínda así os señores de bigote que sentamos na butaca sentimos que non deberiamos rir tanto deles, polo efecto rebote.

Alén da temática, o espectáculo sorprende polas súas descubertas formais, que acaban por nos convencer de que se cadra non estabamos tan lonxe do éxito. Momentazo: o escenario baleiro, e a mirada dos mestres de cerimonias detrás de nós, obrigándonos a enfocar, como se fósemos cámaras, iso que está ante nós e que non é máis que un espazo baleiro e que chamamos teatro.

Para alixeirar, algúns números musicais ben dosificados animan o ambiente. Outros números, máis tirando cara ao circense, deixan que Azañón e Balboa amosen a súa valía actoral. Mais estes non abundan, e a peza, ao final, fracasa na concreción corporal, interpretativa, dunhas actuacións que parten dunha concepción teatral absolutamente orixinal, clarividente e renovadora, mais que por veces fican no puro concepto.

Como se lles chegase coa idea, non acaban de escenificar dunha maneira totalmente convincente aquilo que contan. Demostran que o de facer que non se actúa non é tan fácil. Que aínda que reflexo, o teatro non é a vida. Que mesmo sen actuar, o escenario (ese cabrón baleiro) esixe sempre dunha fisicidade, dunha presenza, dunha maneira de facer e de dicir, dun certo aquel (propio d@s mellores intérpretes do teatro de toda a vida) contundente, verdadeiro, concreto, poderoso, impoñente… (sigo buscando?) que non destaca pola súa abundancia no teatro posdramático de noso.

 

Sigue buscando de Funboa escénica
Dirección: Cristina Balboa
Creación e interpretación: Estevo Azañón e Cristina Balboa
Espazo sonoro: Iago Seoane e Joel Fontán
Espazo escénico, vestiario e maquillaxe: Funboa Escénica
Iluminación e asesoramento coreográfico: Paulina Funes
Deseño gráfico: Paulina Funes e Cristina Balboa
Vídeo: Iago Seoane e Cristina Balboa

Sála Ingrávida, Porriño, 15 de agosto, 2014

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!