Crítica

Amor flexible

Vodevil antigo

| Manuel Xestoso |

Amor flexible

 

Chámase comedia de enredo aínda que, en realidade, é un vodevil antigo. A situación podería ser contemporánea pero a dramaturxia é vetusta, caduca. Agora chámaselle a esta estética “televisiva” mais o certo é que xa andaba polos escenarios moito antes de que existise a televisión. A suposta actualidade consiste en que se fala de situacións impulsadas pola flexibilidade nas relacións de parella. Pero presumir que este tema aínda é materia de debate colectivo indica que os autores se dirixen a un público cunha mentalidade, cando menos, algo resesa.

Ás veces a comedia logra calar o espírito da época e facer crítica social cos elementos que extrae dela. Outras, limítase a crear estereotipos caricaturescos e encadear chistes fáciles a partir deles. Aquí todo é estereotipo: unha rapaza que aspira a elevarse na escala social empregando como ascensores os seus encantos; unha sogra de pasado presuntamente hippy que acaba algo chalada; un mozo rico que actúa de vítima propiciatoria embobado polas artes amatorias da moza.

E os chistes: non se sabe moi ben por que razón, seica aínda dá moita risa que un tipo se colla os xenitais coa cremalleira da bragueta. Cumpre unha función dramática, claro, pero o argumento é tan arbitrario que resulta o menos importante: os personaxes veñen e van colocando as súas chanzas e tratando de que o enredo adquira algo de corpo dramático.

As situacións enléanse e énchense de explicacións e equívocos forzados. Nestas circunstancias, o elenco non pode elevar o asunto: traballan sobre o cansazo do xa visto e a esaxeración e a inverosimilitude rematan por aburrir.

Da alta comedia queda un vago recordo, un certo empeño en retratar fenómenos máis ou menos recentes que leven ao espectador a pensar que se está analizando a realidade contemporánea: esa é a razón de que aparezan ingredientes como a arte conceptual, as redes sociais ou o turismo sexual. Porén, non se afonda en nada e esa superficialidade propicia que sexan os instintos máis conservadores os que abrollan ante a confusión que se presenta sobre as táboas.

Todo resulta tan tópico que resulta difícil evitar a sospeita de que é deliberado, de que o autor pensa que esa é a vía para atopar ao público. Pagaría a pena reflexionar sobre o feito de que os máis recentes éxitos do teatro galego demostren que non é necesario facer tantas concesións para chegar a un gran número de espectadores. E que para facer un teatro que convenza é mellor ter ideas orixinais que seguir fórmulas anacrónicas.

 

Amor flexible de Álex Sampayo
Dirección: Álex Sampayo
Elenco: Mela Casal, Tamara Canosa e Guillermo Carbajo.
Argumento: Álex Sampayo e Borja F. Caamaño
Diálogos: Araceli Gonda, Avelino González, Tamara Canosa, Borja F. Caamaño e Álex Sampayo.
Iluminación: Carlos Álvarez-Ossorio
Produción e distribución: Redrum Teatro

Auditorio Lois Tobío, Gondomar, 13 de decembro de 2014.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos