in

Romeo

665900 383382878416303 1611349405 o

Giuletta retuiteada

| Camilo Franco |

Romeo

 

Os románticos, cando os había, fixeron un monumento disto: do amor ausente. Algo diso pasou á música lixeira e desde aí permanece colgando na cultura popular. En boa parte da cultural popular o amor é o contrario dos cartos, pero en realidade, o amor e os cartos compórtanse do mesmo xeito: son máis importantes cando non están.

No Romeo de  Giulietta non está. Non está de corpo presente. Está aludida, mencionada, retuiteada, son outros os que citan as súas frases e esas personaxes interpostas son todas homes. Homes nesa fronteira que cada vez se estira máis entre o final da adolescencia e unha madurez que, como sabemos agora, nunca acaba de chegar. Esta é a segunda vez que Meridional reduce o elenco da traxedia a tres montescos masculinos. Non é, en realidade, unha ocultación da voz feminina, que está aí aínda que sexa entre paréntese. É un cambio de foco cara o sentido menos tráxico da obra. Un cambio de foco que, de fondo, pretende facer contraste: canto máis viva é a vida, máis tráxica resultará a morte. A montaxe esfórzase moito na primeira parte. Meter moita vida nos personaxes: moita enerxía, moita alegría, inxenuidade, resposta inmediata e todas esas cousas que unha xuventude san, ben alimentada e algo ociosa pode facer. Tamén todas esas cousas que pode ignorar. A obra esfórzase e o que consegue e trasladar a antesala da traxedia a un espazo cómico. Rómeo é serio (ou quizais está namorado, e sabemos que esta é unha condición alienante), os seus dos compañeiros, Mercutio e Benvolio, son dous cómicos complementarios: un é rápido, outro é lento. Un comportamento que vale para os dous frades que participan dese plan de consecuencias mortais. A montaxe rodea o amor con comedia, pero chega demasiada risa aos arredores da cripta e o desenlace tráxico pasa dos feitos ás palabras. Queda a distancia. Está contado, como está contada Giuletta. Podería ser unha advertencia ou un consello. Hai que rodear as traxedias de humor. Unha cauterización. Non é seguro.

PUBLICIDADE

Meridional transforma a obra, pero non quere distanciarse. O xogo é máis que o espectador intente ver o mesmo desde outro punto de vista. Que consiga atravesar a obra polo atallo dos personaxes, pero nese camiño con algo de túnel hai algo que se perde. Hai unha falta ou un desequilibrio sobre se, de verdade, é unha traxedia o que hai ao final de toda comedia mal calculada. Hai unha dúbida sobre cal é a dimensión da traxedia. Sobre se as cousas que pode saír mal, sairán mal. Sobre se este Romeo é consciente da traxedia que protagoniza. Hai unha ausencia, pero non é Giuletta.

 

Romeo, de Teatro Meridional
Autor: William Shakespeare
Tradución e adaptación: Julio Salvatierra
Dirección: Álvaro Lavín
Elenco: Alex Barahona, Bernabé Fernández, Javier Hernández
Iluminación: Julio Salvatierra.

PUBLICIDADE

. Auditorio Gustavo Freire, 24 de xaneiro 2015.

PUBLICIDADE
PUBLICIDADE
Redacción

Redacción

Somos a erregueté | Revista Galega de Teatro.
A única publicación periódica que ten como obxecto as artes escénicas galegas dende 1983.

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

GIPHY App Key not set. Please check settings

    elnombredelarosa

    El nombre de la rosa

    la exiliada

    La exiliada, la negra, la puta, el caracol y la mística