Crítica

Bancarrota

Este asunto do diñeiro

| Camilo Franco |

ensayos-Bancarrota-Foto-Acronica-Producciones_EDIIMA20150326_0819_3

 

Como as miserias humanas non cambian dun século para outro, os argumentos teatrais vanse mantendo no tempo con toda frescura. Debería sorprendernos máis a resistencia dos humanos a mellorar que a idea de que os clásicos son intemporais. Seguramente o diñeiro é o invento máis influinte da historia da humanidade. Inflúe na vida cotián e na marcha dos países. Ten un curioso ascendente sobre as actividades das persoas e, sobre todo, consegue unha curiosa resposta uniforme por parte da especie. Aínda máis: o diñeiro é unha das poucas que é tan importante cando falta que cando o hai. Goldoni levaba razón, Molière levaba razón e non sei se Emilio Botín tamén levaba razón. Os cartos levábaos.

Os economistas aseguran que o diñeiro ten razóns particulares que non se entenden se non se analizan desde a súa propia natureza. Ao teatro debe pasarlle algo semellante: podes contar cunha idea atractiva, cun texto áxil e divertido, cun elenco enerxético e cun auditorio disposto a entender os problemas que xenera nos humanos os manexos dos cartos e a suma de todas esas circunstancias non funcionar. A primeira vista é iso o que acontece con Bancarrota. Un por un, cada un dos seus elementos parecen ter o seu valor, pero o conxunto é un mal negocio. En parte quizais porque o espíritu de Goldoni non era tanto o da comedia de situación como a satírica. A exemplaridade da historia e a bulra dos estereotipos estaban marcada pola axilidade no trámite. E a decisión desta montaxe é achegarse a algúns tipos de comedia moi marcada, algo ramplona, que ten como valor principal a súa facilidade de uso. Pero sobre a liña na que a compañía intenta facer avanzar a obra, a historia acaba sempre por cair do lado malo. Porque os estereotipos elexidos para actualizar a historia prefiren o trazo groso e desde aí é difícil encontrarse con esa certa sutileza das maneiras que debería gobernar o teatro derivado de Goldoni. Pero aínda que a caligrafía non fose todo o elegante que correspondería ao autor, o ritmo podería ter tentando achegarse un pouco a orixe da obra, pero tamén nisto a elección da montaxe é quedarse nun rego moi arado, moi visto e que quizais dea resultados cos públicos pero non cos espectadores. En case todos os sentidos, en cada opción Bancarrota prefire ser conservadora, tentar xogar coa idea do que o público dá como aceptado pero esa vía deixa á obra nunha contradición sobre cal é, realmente, o tipo de teatro que era necesario para contar esa historia de toda a vida sobre como inflúe o diñeiro no comportamento da xente.

 

Bancarrota, de Acrónica producciones
Autor: Carlo Goldoni
Versión: Álvaro Lizarrondo
Dirección: Fabio Mangolini
Elenco: Ion Iraizoz, Txema Martín, Txus Pellicer, Dani Llul, Naiara Carmona, Andrea Soto
Vestuario: Beruta
Escenografía y audiovisuales: Acrónica Producciones
Diseño de iluminación: Xabier Lozano
Música original: David Guindano
Ayudante de dirección: Hugo Nieto
Producción: David Bernués

 

Auditorio de Cangas. Mostra de teatro cómico e festivo de Cangas. 3 de xullo de 2015

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos