No confín de...

Roberto Leal

PUBLICIDADE

Actor, director e docente, Roberto Leal veu do seu Bos Aires natal a Compostela e, desde hai anos, é un dos intérpretes máis recoñecidos da escena e do audiovisual galegos. Matarile Teatro, Voadora ou Teatro e Punto son algunhas das compañías coas que ten traballado. Estaba a piques de estrear O mozo da última fila, adaptación da peza de Juan Mayorga, con Redrum Teatro. Actualmente podemos velo na segunda temporada do thriller televisivo O sabor das margaridas. | Foto: Corsino |

 

O libro que tes sobre a mesa de noite.

Sobre a mesa de noite non teño libros. Hai moito tempo que non leo na cama, prefiro o sofá ou a terraza. Agora mesmo estou con catro á vez: uns textos de musicais breves de Kado Kostzer, autor de teatro arxentino; as obras de teatro de Joaquín Calvo Sotelo, porque non sei moi ben de onde saíu un libro del que andaba pola casa e púidome a curiosidade. Revolve un pouco as tripas a ideoloxía, pero están moi ben dialogadas e teñen uns personaxes absolutamente delirantes. Tamén estou lendo un epistolario de Don Ramón (Valle-Inclán) –moi ben explicado por Hormigón– e un libriño de relatos eróticos de Barbey d’Aurevilly que non erotizan a ninguén…

A túa banda sonora destes días.

Manéxome con estraños xogos na miña vida diaria. Un deles é escoitar toda a música que teño en base a unha orde aleatoria e marcada por unha serie de normas que trato de cumprir con dilixencia. Nestes días tocan Los Cinco Latinos (subidón total), a Jurado, Sinatra (sempre), e La Traviata interpretada pola Callas…

O último filme que te impresionou.

Antonte volvín ver The Godfather e… meu Deus! Ese señor Brando volveu impresionarme…

A obra de arte na que te perderías agora.

Agora mesmo, de cabeza no Xardín das Delicias de El Bosco.

A peza que che gustaría interpretar.

As dúas que quedaron postergadas por este virus tan anunciado e tan improbable: O mozo da última fila de Juan Mayorga con Redrum Teatro e a reposición, despois de dez anos, de De nuevo ante ti, fascinado, con Daniel Abreu.

E sempre, calquera musical de Stephen Sondheim… “Send in the clowns…”

Unha figura histórica coa que compartir unha caña.

Sería un viño, pero con xente da miña historia: mamá, Ramón, meu pai, Magdalena…

Se non foses home de teatro, serías…

Cociñeiro ou auxiliar de voo (vaia, azafato). E Cantante. Si, cantante de tangos, boleros e rancheiras. Todos moi dramáticos e moi arrastrados….

Por alborotar tu pelo negroooooo
entre mis sábanas calientes
y beber el dulce y el amargo
de mis labios impacienteeeeees…

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos