Crítica

A Grande Emissão do Mundo Português

Cultura e ideoloxía

| Manuel Xestoso |
| Foto: Carlos Gomes |

 

Unha ollada panorámica a dúas décadas do “Estado Novo” –a marca publicitaria da ditadura salazarista– que non se conforma con desmontar os procesos de desinformación e propaganda dos réximes totalitarios do pasado, senón que se debruza sobre os mecanismos paralelos que operan nos medios de comunicación na actualidade –os agora chamados “populismos”. A Grande Emissão do Mundo Português é un musical que non se deixa enganar pola nostalxia e, coas ferramentas do cabaré literario, dispara sobre case toda a historia do antonte portugués: moitas veces dá no branco e cando non, pasa rozando.

O espectáculo recrea a emisión dun programa de radio dende un estudio da Emissora Nacional: un programa que, alegoricamente, dura vinte anos e cuxo inicio e final teñen o mesmo protagonista: Henrique Galvão, director da Emissora até 1940 e que, posteriormente, en 1961, protagonizou o secuestro do paquete Santa María (a partir dese momento, Santa Liberdade) xunto cos seus compañeiros galegos do DRIL (Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación) Xosé Velo e o comandante Soutomaior. Esas son as datas que marcan o comezo e o final dun percorrido mordaz por un Portugal oprimido pola ditadura e obrigado, por decreto, a ser feliz: o programa estaba coproducido por unha Fundação Nacional para a Alegria no Trabalho.

Que as datas coincidan coa inauguración da Exposição do Mundo Português –unha gran mostra coa que a ditadura buscaba lexitimarse ideoloxicamente– e co inicio da Guerra Colonial en Angola non só dá pistas sobre a evolución social de Portugal, senón que tamén apunta á posta en escena dos réximes totalitarios: mostra como o cultural e o ideolóxico se entretecen e como a manipulación do primeiro consegue ter efectos duradeiros no segundo. Quizais un programa cuxo obxectivo declarado é “educar sen aborrecer” non é só unha forma de banalizar a cultura, senón tamén de adulterar o ideario político da poboación á que se dirixe.

Isabel Craveiro coordina con detalle a creación colectiva de actores e actrices –a partir do notable texto de Jorge Palinhos– concibindo un espectáculo veloz e dunha enorme esixencia. As escenas sucédense sen respiro e os números musicais e de comedia transcorren cunha precisión digna do mellor slapstick. A veta irónica dos comentarios sobre a situación política procede, sobre todo, do contraste entre o que se escoita–o programa radiofónico– e o que se ve –os traballadores da radio. Se cadra, algo máis de contextualización permitiría un xogo dramático que escapase dunha sutileza que por veces oculta o sentido, pero a enerxía do elenco, a súa concentración e unha frescura que non permite que humor desapareza nunca da escena manteñen o interese en todo momento e conseguen facerse coa atención do público.

 

A grande emissão do mundo português de Teatrão

Dramaturxia: Jorge Palinhos
Dirección: Isabel Craveiro en co-creación co elenco
Elenco: Ana Bárbara Queirós, Celso Pedro, Isabel Craveiro, João Santos, Margarida Sousa
Escenografía e Figurinos: Filipa Malva
Deseño de iluminación: Jonathan Azevedo
Dirección musical: Luís Figueiredo
Preparación Vocal: Cristina Faria
Deseño de Son: Daniel Bernardo
Vídeo: Sérgio Gomes
Deseño Gráfico: Paul Hardman
Dirección de produción: Cátia Oliveira

Festival de Almada. Sala Incrível Almadense. 3 de xullo de 2020.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!