Crítica

El nacimiento de la bailarina vieja

Imaxe de Fernando Alves | CITEMOR

Moverse no tempo

Puidera ser que todo nacese da estrita  observación científica. Que o universo, a vida enteira, estivese recollido no preparado dun microscopio. Que iso que algúns chaman “Deus”, non sexa máis que os ollos dun/hx científicx que nos observa, que analiza os nosos cambios, a nosa evolución, a nosa decadencia.

O proceso artístico non anda tan afastado do científico, xa que ambos basean os seus traballos na observación da vida humana. O foco está posto nalgún dos aspectos que o ser humano desenvolve no cotiá (ou no extracotiá) e, dende aí, analízase, disecciónase, e finalmente extráese unha conclusión.

Neste caso, a conclusión é a danza. A danza do corpo en decadencia, do corpo polo que pasa o tempo e a vida e o que o ser humano fai con esa vida. A carne cae. Os músculos tórnanse fláccidos. Os ósos perden masa, densidade, resistencia. As articulacións renxen. E malia todo, a bailarina é capaz de danzar, de expresarse co seu movemento, de facer arte co corpo. E así, danzar, danzar, danzar até morrer.

A vida está contida nun lente de observación microscópica. Nela, os diversos organismos que descompoñen a materia nacen e viven dela. Devórana, absórbena e a transmutan en outra cousa. Será por iso que estes espazos enchidos de mofo son os contenedores da nova vida, portas a novas dimensións da existencia onde coliden o pasado, o presente e o futuro, e asemade as posibilidades infinitas das existencias cruzadas, como ben amosa esta peza nun dos seus achados máis interesantes ao meu ver: as video-creacións e video-proxeccións (territorio dos artistas David Benito e Carlos Gárate); espazos onde conviven o gravado e o vivo, onde permutan e superpóñense, creando novas dimensións.

Cando entras a El nacimiento de la bailarina vieja, atopas xa a base teórica sobre a que se sustenta este espectáculo: un cultivo orgánico en descomposición permanente, ao que x espectador/x pódese achegar de xeito microscópico axexando nas súas intimidades ao mirar por unha lente electrónica. Esta paisaxe lévanos xa a un mundo alternativo, entre marciano e cuántico, servindo ao mesmo tempo de introdución para o espectáculo que xa comezou.

El nacimiento de la bailarina vieja é, precisamente, un traballo que nace dun proxecto de investigación, chamado La edad de la carne, e no que a bailarina e coreógrafa Elena Córdoba observa o proceso de envellecemento do corpo e como este afecta á creación artística, especialmente ás artes do corpo. Apoiada neste enorme dispositivo científico-creativo, a bailarina invítanos a somerxernos no universo da “bailarina vella”, metáfora da figura grácil e artística, convertida agora nunha masa informe que non deixa de medrar e sobre a que, tamén, medra a mesma vida: plantas, flores. Así, a bailarina vella amósanos o futuro: converterse en nai-terra, unha vez a vellez chegue ao seu punto final e un milleiro de seres vivos, microscópicos, comecen a facer o seu labor de descomposición e transmutación. Da vida á morte, da morte á vida.

O proceso é cruel. A bailarina berra, adoece, contorsiónase, xeme, esfórzase, súa, amosa sen pudor o seu corpo e o paso do tempo polo mesmo. Non é doado, nun mundo que valora sobre todo a xunventude eterna ou, mellor dito, o non-paso-do-tempo, o que-non-se-note-que-pasan-os-anos. Non é doado, digo, facer esta reflexión tan espida.

El nacimiento de la bailarina vieja é un proxecto realizado co apoio do Programa de Ayudas a la Creación del Ayuntamiento de Madrid e a subvención da Comunidad de Madrid, en coprodución co CITEMOR Festival de Montemor-o-Velho (Portugal).

Ficha artística

El nacimiento de la bailarina vieja, Elena Córdoba

A bailarina vella: Elena Córdoba
Creación dos dispositivos audiovisuais e creación do espazo: David Benito
Creación dos dispositivos sonoros e creación musical: Carlos Gárate
Iluminación: Carlos Marquerie
Axudante de dirección: Mar López
Vestiario: Cecilia Molano
Son: Adolfo García
Fotografía: Fernando Alves e Miguel Ribeiro Fernandes

XVII Festival Isto Ferve de Teatro Ensalle, Vigo. 28 de febreiro de 2021.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos