Ultimamente non vou moito ao teatro

Ultimamente non vou moito ao teatro. Non teño tempo. E o pouco tempo que teño debo dedicalo a preparar clases de teoría do teatro e facer listaxes da compra, e coa inflación a disparar os prezos e o desprezo actual a pararmos a pensar antes da acción ningunha destas dúas actividades resulta fácil. E iso que só consisten en planificar, que despois aínda hai que dar a clase e encher o carriño de comida e produtos de limpeza. Avaliar, ordenar a neveira, actualizar a aula virtual, conxelar as sobras, atender ao alumnado en titorías e contar os contos de antes de durmir. Coidados. Prioridades. O teatro, ir a el, non é unha delas.

O pasado 25 de marzo de 2022 foi o e eu celebreino lendo escritos vellos sobre ideas antigas: Lessing, Schiller, Diderot. Despois tivemos festa na ESAD e puiden ver un pouco de teatro nas actuacións preparadas para conmemorar a efeméride, e aínda que algo é algo, non é o mesmo. O teatro hai que ir velo aos teatros. Con todo, na ESAD tivemos exemplos ben chulos. Mesmo os discursos institucionais non deixaban de ser teatro, pois tanto María Roja, que leu o manifesto escrito polo alumnado da ESAD (cunha mención especial para a mobilización contra o acoso de #unsegredoavoces), como Inma Antonio, presidenta da Academia Galega do Teatro, como Abel Caballero, demostraron con creces o seu dominio escénico, dramatúrxico e vocal.

Ultimamente non vou moito ao teatro, non tanto como querería, pero o teatro vén a min. Vén a min porque eu penso nel. Penso moito nel. Penso tanto nel que o vexo. A verdade é que ver si que vexo algo de teatro. Incluso podería escribir que ultimamente vexo moito teatro, pero non nos teatros, porque para ver teatro non é imprescindible pagar unha entrada, estacionar o coche, saír con tempo, escoller o abrigo e atar os amallós. Chega con pechar os ollos. Ou con abrilos moito e ver teatro en todas partes, que é o que me pasa a min. Vexo teatro nos xogos diarios da miña filla de cinco anos cos seus bonecos-personaxes, dramaturga espontánea, teimuda improvisadora, meticulosa da posta en escena, famenta de accións, pasota de aplausos. Vexo teatro nos argumentos dos debuxos animados, libérrimos ás veces e aristotélicos case sempre, con fórmulas neoclásicas e respecto absoluto pola unidade de acción, algo menos pola de tempo, e case ningún pola de lugar. Vexo teatro nos bailes desvergonzados do meu fillo de dous anos, performer repentino, cantareiro perpetuo, dicionario visual da antropoloxía do xesto, clown que desvela o segredo do humor en cada desafine do seu alalá vitalista.

Podería escribir isto e despois arrepentiríame: Que estou dicindo? Que insinúo? Seica a xente que fai teatro non ten dereito a facer bolos, non ten dereito ao aplauso, a tose, o móbil sen apagar, os erros, os bucles, o medo escénico, os nervios de antes da función, o ingreso de cartos na conta bancaria? Quen son eu? Quen son se digo todo serio teorías de outras persoas e non podo facer as miñas porque case non teño experiencia empírica daquilo sobre o que falo?

Que celebramos exactamente cando celebramos o Día Internacional do Teatro? Cada ano recibimos, lemos, escoitamos e aplaudimos case con inercia manifestos varios que dunha forma ou outra case sempre din o mesmo e case sempre da mesma maneira entre difusa e pseudoprovocativa, sempre con sentencias que parecen especificamente deseñadas para ser citadas en revisións académicas posteriores, e que normalmente comezan cunha estrutura clásica, autoritaria e agresiva propia, tamén é verdade, dos mellores manifestos e a máis requintada literatura panfletaria: O teatro é… O teatro serve para… Nós, as xentes do teatro somos… E moitos puntos suspensivos.

Eu non vou pegar aquí un manifesto que ninguén me pediu, pero podo probar a ver que pasa, non?

O teatro é o teatro. Que celebramos cando celebramos o teatro? Celebramos o teatro. Por que? Porque si. O teatro está en crise? Non máis que o resto das cousas. E o teatro galego existe? Si. E sempre o será. Podería estar mellor? Como todo. Estou capacitado para gozar dunha función de teatro infantil? E o teatro para bebés, é ou non é teatro? E o teatro é teatro ou Teatro? Que podemos facer para axudar ao teatro? Pensar nel. Pensar sobre el. Pensar con el. Pero ir por ir, se ir é inocuo e superfluo e banal, é tontería. Que se hai que ir vaise. Que vaia quen poida e quen puidese ir máis! Pero ler como Lessing só asistía aos primeiros quince minutos de cada representación do teatro de Hamburgo que o contratara como asesor e crítico literario e logo ía tomar algo ao ambigú; ler como Diderot tapaba os oídos no teatro para escoitar cos ollos e así escoitar mellor, descubrindo así que o cerne verdadeiro das é o corpo e non a palabra; ler as enxeñosos e fascinantes conexións que nos regala Jaume Melendres no seu monumental libro La teoría dramática. Un viaje a través del pensamiento teatral (ADE, 2021)… Ai, isto ninguén me poderá negar que é un placebo delicioso para quitar o mono de butacas, timbres e panos e mesmo dese pequeno ruído eléctrico que fan os focos cando comezan a encender. Ler sobre teatro, pensar nel, é diferente a ir ao teatro. Non é percibilo, recibilo, aprecialo ou gozalo. É estar nel, habitalo. Pero existe o teatro como idea, como abstracción, máis alá das representación concretas, corpóreas, que teñen lugar nun tempo e nun espazo determinados? Existe, existe, abofé que si. E menos mal. Senón que ía ser de min.

Existe. Abofé que existe. O teatro como idea. O teatro como soño. Ou como pesadelo. A posibilidade do teatro. O teatro como proxecto. O teatro como utopía. O teatro como promesa. O teatro como amante. O teatro como cita furtiva de Tinder. O teatro como vicio. O teatro como obscenidade. O teatro imposible. O teatro como tabú. O teatro como futuro. O teatro como esperanza. O teatro como horizonte. O teatro como sentido da vida. O teatro como casa.

Roi Vidal Ponte

Roi Vidal Ponte

(Santiago de Compostela, 1982). Licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela e egresado en Dirección de Escena pola Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. Docente, investigador, director de escena e escritor. Como dramaturgo gañou o XII Premio Abrente con 'Poesía. Instrucións para montar unha escena de cama' (2017) e o XII Premio Barriga Verde con 'Marcha fúnebre para un monicreque' (2017); foi seleccionado polo INAEM no Programa Dramaturgias Actuales co texto 'O asasinato de Zinaida Reich' (2016) e participou no grupo de escrita teatral DramaturXA do CDG con 'Boisaca ou a divina desgraza', que foi unha das obras elixidas para formar parte do espectáculo 'Neorretranca e posmorriña' (2019). Exerceu a crítica teatral no Faro de Vigo e na erregueté. É membro co-fundador de DramaturGa (Asociación de Dramaturxia de Galicia) e da sección teatral O Galiñeiro, do xornal Praza Pública. Na actualidade forma parte do Consello de Redacción da erregueté.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

Erregueté #102 á venda!
erreguete 102

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Recibe a túa revista en papel Erregueté na casa

Por 24 euros ao ano recibirás 2 números da revista + 2 libros de dramaturxia