Crítica

Petí comité

Brazos e abrazos

| Manuel Xestoso |

Foto: Pedro Arnay
Foto: Pedro Arnay

 

Estamos tan afeitos a que os espectáculos de danza contemporánea recorran á mestura de linguaxes que unha función con argumentos exclusivamente coreográficos se converte nun acontecemento. Petí comité é ese tipo de obra en que incluso a narración se somete ao baile, permitindo que sexa a interacción entre os corpos a que explique os personaxes e as súas vicisitudes, os sentimentos e as accións. Non se trata de abstracción, senón dunha conversión do movemento en código que nos sitúa ante as historias cunha perspectiva que vai máis alá do circunstancial.

A referencia ao íntimo ten, daquela, un duplo significado: remite ao que sucede na escena, pero tamén ao xeito en que se lle transmite ao espectador. Fálase do persoal dende o persoal, rexeitando a grandilocuencia e permitindo que o sentimento vaia sedimentando con parsimonia e emoción. A montaxe comeza cun cadro no que unha parella evolúe arredor duns fachinelos de luz que axiña se revelan como portas ao interior dos personaxes, aos cataclismos internos que provoca a relación cos outros.

Poesía e un humor moi sutil van moldeando os seis cadros que forman Petí comité. Non hai escenografía, pero a exquisita iluminación dramatiza cunha potencia case barroca o que sucede na escena. Os vigorosos contrastes entre luz e escuridade e as proxeccións de sombras reflicten os accidentados traxectos sentimentais dos seus personaxes. Ese patetismo está suavizado, non obstante, por unha desenfadada lixeireza que sitúa os conflitos nun plano amable.

O vocabulario coreográfico de Teresa Nieto abrangue o contemporáneo e o flamenco, pero ten un pé (a punta?) posto no clásico e mesmo non desdeña unhas pingas de jazz. Ningún destes xéneros se presenta en forma pura e por iso o resultado é pura danza. Hai un obvio protagonismo do movemento de brazos –marca da casa– e quizais habería que dicir tamén dos abrazos, xa que son os afectos –ou a súa carencia– os que rexen o progreso do espectáculo.

Os corpos búscanse, atópanse e rexéitanse cunha sintaxe sinxela e efectiva modulada en tempos lentos. Teoricamente, non é unha variante que entusiasme ao público, pero en Vigo desencadeou varias salvas de aplausos no medio da función (algunhas delas, irritantemente a destempo). Momentos espléndidos como un xogo certamente orixinal de quitar e poñer un vestido ou un solo coa bailarina sentada propician a variedade nun espectáculo que podería tender á saturación.

A propia autora pechou a función cuns breves e definitivos apuntes que deixaron claro que na danza, como na vida, todo conduce cara ao reinicio da aventura, do risco ante o descoñecido.

 

Petí comité de Teresa Nieto
Dirección, vestiario e coreografía: Teresa Nieto.
Compañía: Teresa Nieto en Compañía.
Elenco: Sara Cano, Daniel Doña, Vanessa Medina e Teresa Nieto.
Deseño de son: Héctor González.
Deseño iluminación: Gloria Montesinos.
Música: Jorge Drexler, Did Koala, Alva Noto, Fréderic Chopin, Erik Friedlander e orixinal de Héctor González.

Auditorio Municipal de Vigo. 24 de abril de 2015.

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos