Crítica

Bivalvos como galegos

Dálle-dálle e peta-peta

Roi Vidal Ponte

Bivalvos como galegos

 

Todas coñecemos esa campaña publicitaria dunha cadea de supermercados galega que apela ao sentimento de pertenza á comunidade mediante frases típicas. Pensabamos que só nolas dixeran a nós ou que se dicían en todo o planeta, mais descubrímolas como idiosincráticas da nosa maneira de ver o mundo e arroibamos coa identificación. Por moito que se disfrace de autorreivindicativa é identificación máis localista que nacional porque non se desvía da visión tópica e folclorizante coa que as grandes institucións políticas e económicas continúan a tratar con todo o que lles é propio.

O dúo formado por Fran Rei e Pedro Brandariz, coñecidos polas súas aparicións en Luar como O Gordo e o Calvo ou Os Ramistas, parten do mesmo discurso pero preséntano dunha maneira irónica. O espectáculo confórmano tres sketchs coa galeguidade do cotiá como tema de fondo. No primeiro, un home busca traballo nunha oficina de emprego coas correspondentes bromas sobre a preguiza do funcionariado, críticas á falacia da recuperación económica e unha visión dolorosa e distanciada desa solución de mobilidade que é a emigración. No segundo, un home vai mercar a prensa do domingo e o quiosqueiro éncheo de suplementos temáticos e agasallos varios, nunha crítica divertida ao exceso de materialismo ao que nos leva á sociedade de consumo e da información. No terceiro, o mesmo esquema varía coa participación dunha espectadora á que Brandariz convida a cear. O costume da cita, tan habitual dos filmes norteamericanos, mestúrase con certa gastronomía cutre que nos é tan familiar e co noso conformismo perante a desgraza porque éche o que hai.

As escenas mantéñense grazas ao bo facer dos actores e a un esquema pechado do que saen con leves improvisacións de frescura. Destaca Pedro Brandariz polo seu físico agraciado para a comedia e sobre todo pola súa organicidade. Di as frases exactamente como se din. Mantén a actitude conformista e submisa, despistada e humilde, tal e como a temos ao vernos nesa situación. Descubrimos nel un personaxe: a cristalización do conformismo galaico ante as inxustizas do cotiá. Como no Charlot de Chaplin, a crítica política, neste caso adaptada á antropoloxía galega, exposta coa amabilidade do familiar.

A repetición mediante a que avanzan as escenas alóngaas até a extenuación. Enténdese que a intención é os cómicos gañárense ao público facéndolle saber o que vai acontecer, que a repetición é indispensable para provocar a gargallada coa confirmación do que esperamos ver. É o mesmo mecanismo absurdo que alicerza o humor último de José Mota. Un truco vello, quizais un dos poucos elementos clownescos que perviven no espectáculo, xa que o seu humor é máis discursivo que xestual, céntrase no gag situacional máis que no slapstick físico circense e o resultado final perde algo de frescura a cambio de gañar en profundidade. Será por continuarmos a nos pensar unha cultura máis profunda que fresca. Mesmo no supermercado.

 

Bivalvos como galegos
Compañía: Os 7 magníficos máis 1
Dirección: Iván Prado
Elenco: Pedro Brandariz e Fran Rei
Escenografía: Kukas
Vestiario: Os 7 Magníficos máis 1 e Juana Rolón

Festiclown Vilagarcía. Peixería Vella, Vilagarcía de Arousa. 18 de agosto de 2015.

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!