Crítica

Elisa e Marcela

Os límites da comedia

| Laura Porto |

O teatro é marabilloso. Pode enganchar e aborrecer. Deixa indiferente, ensina, entretén, emociona e mesmo chega a anestesiar un pouco. Independentemente da calidade do que se amosa, o feito teatral sempre ten algo que nos transporta dalgún xeito a outro estado de conciencia, que nos fai querer volver unha vez e outra como adictas ao sublime.

A historia de Elisa e Marcela resulta estimulante para quen escribe. Descubrín a estas mulleres aos 16 ou 17 anos, e a súa historia pareceume impresionante, malia que chea de dor e incomprensión.

Cando decidín ir ver Elisa e Marcela tiña medo. Temía porque sabía que ía ser unha comedia e vivimos nun estado, o español, no que a cotío se chama comedia a cousas desagradables e retrógadas. Temía porque a historia de Elisa e Marcela, malia que minorizada, é moi importante para moitas persoas, porque máis de 100 anos despois segue a ser extremadamente relevante (o que resulta estraño, á par que boa mostra do que son os nosos tempos), e non sabía se podería soportar unha comedia ao uso sobre este asunto.

Cando o pano se abriu souben que non tiña máis que temer porque as miñas inquedanzas eran compartidas. Elisa e Marcela é unha peza máxica. O tempo contráese e dilátase a vontade das actrices e faiche perder a noción da realidade. Porque, o certo, é que non hai moito tan real como esta creación que foxe do realismo.

Elisa e Marcela é unha comedia impresionante, cunha estrutura e ritmos trepidantes que destila virtuosismo, ocorrente, que che fai escachar de risa… Pero tamén fai chorar, e non por exceso de gargalladas. E é que a historia destas mulleres é bastante triste ao fin e ao cabo, pragada de inxustizas, e resulta fundamental non agochar iso para contar ben a súa historia. A comedia non ten límites; a comedia é calquera cousa que se saiba tratar como tal. É unha actitude e é a actitude das actrices da Panadaría, que saben facer rir sen agochar a dor nin quitarlle importancia. É algo que completa, que pecha o círculo, que convirte unha peza máis sobre un tema interesante en algo que vai (ou debería) marcar a historia do teatro galego.

A Panadaría fai teatro da sororidade, e fai da sororidade teatro. A Panadaría colle unha comedia, a da nosa época, que leva un tempo ancorada e chea de pó e caspa, e dálle un paseo pola vida. Porque a comedia, para elas, non ten límites. A comedia é a vida.

 

Elisa e Marcela, da Panadaría

Dirección: Gena Baamonde
Texto: A Panadaría, Esther F. Carrodeguas, Gena Baamonde
Música orixinal: Ailén Kendelman
Iluminación: Laura Iturralde, Montse Piñeiro
Vestiario: Fanibell
Xastra: Patri Agudo
Deseño: Beatriz de Vega
Construción: CDG
Imaxe gráfica: Noelia Castro
Fotografía:; Pilar Abades
Vídeo: Alex Penabade
Asesoría en canto: Marión Sarmiento
Produción: Ailén Kendelman
Axudantía de produción: Liza G. Suárez

Auditorio Municipal de Vigo. 20 de outubro de 2017.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

1 comentario

É unha fantasía de obra, das mellores que vin en toda a miña vida. Que emoción, que tratamento dos datos, que transcendentalidade… sublime! Oxalá sigan o paso dos Chévere e publiquen o texto con algunha editora

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!