Crítica

Leonardo e os biosbardos

Foto: Zahira Teijelo

A Xanela do Maxín estreou o día 15 de outubro o seu último traballo, Leonardo e os biosbardos, no Teatro Principal de Santiago de Compostela, dentro da programación do XXVI Festival Internacional Galicreques que se desenvolveu nesta mesma localidade entre os días 9 e 17 de outubro.

Os biosbardos, segundo a RAG, son uns seres imaxinarios cos que se engana a un incauto. Forman parte do noso imaxinario colectivo, tanto, que se utilizan expresións cotiás como, andar aos biosbardos, aos biosbardos ou nos biosbardos, con claras alusións ao despiste. Tamén nos retrotrae a unha das grandes obras de Eduardo Blanco Amor, Os biosbardos, do que pertence este relato que A Xanela do Maxín adapta para o teatro de monecos e actores/actrices.

A escena sitúanos no mundo rural e a escenografía presenta cinco elementos onde van transcorrer as accións: na esquerda do escenario está a casa de Leonardo (O que ocorre dentro vese con sombras), e tamén o galiñeiro. Na dereita dúas árbores, nunha delas unha cabana (Tamén con sombras), e a cova dos raposos. No medio do escenario, dividindo estes dous espazos, un río.

Este ambiente de natureza e as tres probas que terá que pasar Leonardo, introducen na dramaturxia elementos tradicionais do conto marabilloso.

Leonardo quere integrarse e para poder formar parte da cuadrilla da Roncolla, a líder do grupo mándalle realizar tres probas, a última, a de ir cazar os biosbardos. Leonardo, desde a necesidade de formar parte de algo, de non estar só, de relacionarse con persoas da súa idade, ten que ceder ante as pretensións da Roncolla, e xórdenlle medos e inseguridades que se manifestan nos soños. Como resultado desas pulsións internas que non atopan alivio aparecen os pesadelos.

Hai unha trama secundaria na que os raposos amedrentan e manipulan aos animais que habitan o galiñeiro. Aquí créase outra relación de forzas opostas e desequilibradas entre o opresor e o oprimido, mais con final feliz.

As crianzas, como público, aman a xustiza e, preguntados, deciden perdoar aos opresores. A peza pecha cunha mensaxe final que di: ante o medo a valentía.

Este espectáculo é para crianzas a partir de 6 anos, mais tamén poden desfrutar del as persoas acompañantes. A Xanela do Maxín leva 15 anos como compañía con 20 espectáculos realizados, os últimos xa en gran formato. Tamén teñen a editorial Guindastre onde adaptan a conto os espectáculos da súa autoría.

Ficha artística

Leonardo e os biosbardos, A Xanela do Maxín

Dirección: Celtia Figueiras e Xosé Breijo “Topo”
Autoría do conto orixinal: Eduardo Blanco Amor
Adaptación teatral: Xosé Breijo “Topo”
Intérpretes: Celtia Figueiras, Mario Rodríguez e Xosé Breijo “Topo”
Iluminación: Octavio Más
Espazo Sonoro: Vadim Yukhnevich
Deseños: Julia Abal e Isaac Sucasas
Construción de monicreques e escenografía: Isaac Sucasas, Julia Abal, Celtia Figueiras, Borja Ínsua e Xosé Breijo“Topo”
Produción e distribución: A Xanela do Maxín
Colabora: Editorial Galaxia

Festival Galicreques, 2021.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos