Crítica

3, 2, 1…

Cara a vida… e máis alá!

| Roi Vidal Ponte |

3_2...1_de_Ghazafellos

 

 

No teatro infantil, ese que ninguén di que sexa para toda a familia aínda que ás veces sirva mesmo para persoas solteiras, parece que collen todas as cousas que o outro, o chamado “de adultos”, desbota e non quere para si. Cousas como os subxéneros propios da serie B do cine dos sesenta ou da literatura popular de peto. Poucas obras de teatro acoden ao terror e ao medo como reclamo. Case ningunha molla a súa inspiración no sinuoso baleiro infinito da ciencia-ficción.

Ghazafellos lánzase a esa aventura. A de contar unha fábula no espazo exterior. Non falta ningún ingrediente: astronautas, naves espaciais, galaxias e planetas inexplorados, estrañas formas de vida e mesmo unha sedutora extraterrestre.

O estilo é máis inocente ca naïf, precisamente porque está pensado para nenas e nenos de verdade e non para donas e cabaleiros regresivos. A cor domina a escenografía. Nun fermoso comezo, o teatro de obxectos demostra que é perfectamente apto para recrear toda a espectacularidade que require unha viaxe interestelar. Monicreques e obxectos, neste caso grazas á técnica do teatro negro e ás formas directas e coidadas, son os particulares efectos especiais desa arte audiovisual sempre en 3D que é o teatro.

Logo aparece a nave. E a partir de aquí é a presenza de actor e actriz a que cobra protagonismo. O encontro do astronauta cunha extraterrestre fai despegar a caixa dos lugares comúns e a trama vai perdendo interese. Polo menos faise con dignidade e mesmo con destreza, cun dominio corporal moi acaido e co ritmo axeitado ben visto desde a dirección de Pepablo Patinho. Precisión e claridade: algo que moitas veces se esquece, mais sen que o público infantil (e non só) pode acabar perdéndose.
A rapazada, e iso é o importante, sorpréndese e fai preguntas. Emociónase descubrindo o teatro. Mesmo descubrindo que no teatro non se responde facilmente a certas preguntas:

-Que imos ver, mamá?
-Teatro, filla.
-E iso que é, coma un vídeo?
-Non, aquí son as persoas as que falan.

E logo as persoas non falan, nin falta que fai, e a nena se cadra quede pensando que mamá non ten sempre razón. Que máis se pode pedir?

Se cadra, que os colorinchos do vestiario e as naves espaciais estivesen presentes tamén no grande semicírculo central que fai as veces de planeta. E sobre todo, que a tendencia tivese sido non a compracernos co politicamente correcto, senón á ruptura das expectativas e ao abraio un tanto malicioso co que nos agasallan algúns momentos picantóns ou escatolóxicos. A intención pedagóxica é clara e acada unha boa metáfora da tolerancia fronte as diferenzas, arrisca pouco e vai ao contido seguro e dixerible. E temos que entendelo. Pero se cadra niso consista a diferenza entre o que é para toda a familia e o que é para solteiros.

Así e todo, o grandioso e sorprendente final, que aquí non imos desvelar, é quen de lles brindar aos maiores un pouso de melancolía para o resto da tarde, e ao público cativo un recordo do que comezar a tirar preguntas para o resto da vida.

3, 2, 1… de Teatro dos Ghazafelhos
Texto e dirección: Pepablo Patinho
Elenco: Montse Piñón, Jorge Casas, Pepablo Patinho
Deseño de iluminación: Ana Díaz
Vestiario e maquillaxe: Montse Piñón
Deseño de son: Jorge Casas
Distribución: Urdime

 

Auditorio Municipal de Vigo. 22 de marzo de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos