Crítica

Arquitectura da emoción

Espazos interiores

| Roi Vidal Ponte |

Arquitectura_da_emocion

 

A arquitectura, como organización do espazo, pouco se diferenza do teatro. O espazo e a organización dos corpos e os obxectos nel é unha grande parte do espectáculo. Primeiro hai como un caos. Botellas. E os actuantes parece que queren ordear algo, arquitectos de cristal.

Non deixa de ser poético que a idea chave sexa vincular os sentimentos aos obxectos. É o materialismo do aquí e agora teatral, mentres unha listaxe de cousas se descobre como recordatorio de que estamos poseídos polas nosas posesións.

Alfredo Rodríguez é o máis actor dos actuantes. Cada botella lémbralle unha emoción. E non hai emoción como a das primeiras veces. E a infancia é a patria das primeiras veces. Sentimentos de “o can non está”. Matices entre o verde Cabreiroá e o verde Mondariz. Micro-monólogos profundos. Sensibilidade e risa rara.

Como contrapunto, Olga Cameselle achega o toque físico. Deseña partituras que parten da xestualidade cotiá. E é que o que en realidade pasa é que sentimos co corpo. A deconstrución, xustaposición e extrañamento ao que somete a expresión da(s) emoción(s) mediante o movemento proxecta unha sensación de esforzo sobre o cansado que pode chegar a ser iso de sentir.

Os dous intérpretes, cada un no seu, teñen táboas, e saben disimular os erros incorporándoos mediante a precisa e inapreciable improvisación. Como ten que ser. E coa naturalidade que iso lle outorga á súa actuación.

Como posdrama (sen un conflito que alicerce unha historia) a peza ten máis que ver cunha performance museística que cun conto con principio e final. Gena Baamonde planifica desde as artes plásticas sen que iso lle leve a desprezar as literarias. Fai un teatro a medio camiño entre ambas. Nunha zona en terra de ninguén onde o teatro sempre está.

O mérito é non resultar demasiado conceptuais, establecer a convención para que a mensaxe (porque, si, hai unha mensaxe, e si que se din cousas) poida ser recollida deste lado.

O minimalismo e o afán de ruptura riman co uso dunha iluminación alternativa. Baltasar Patiño non sempre necesitas restras de focos. Catro lámpadas de obra, dous flexos de mesa e unhas luces de armario que furrulan como candilexas son todo o que precisa para crear un ambiente de penumbra cálida mentres renuncia ao uso da aparataxe tipicamente teatral.

Unha imaxe simboliza case todo o que a peza quere transmitir: Alfredo camiña con botellas de cristal baixo as súas catro extremidades, apoiándose, pois, nos recordos, co conseguinte perigo de que esa fraxilidade cristalina faga escachar a memoria emotiva.

Sentido do humor e ritmo lento con crescendos obsesivos, distanciamento na plasmación da emoción (sendo unha peza baseada na expresión da emoción), momentos grotescos e sorpresas realizadas como un murmurio: unha proposta fermosa e delicada como as xanelas dun edificio de cristal.

Pode que falte algo, ou que sobre algún vacío, pero, a fin de contas, é un artefacto sinxelo e difícil que enche de aire os sotos do edificio teatreiro.

 

Arquitectura da emoción
Compañía: A Artística
Dirección: Gena Baamonde
Elenco: Olga Cameselle e Alfredo Rodríguez
Audiovisual: Cristóbal Arteaga

Zona C, Santiago de Compostela. 10 de abril de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!