Crítica

Moeder

Foto: Oleg Degtiarov

Estrañamento e fascinación da mirada

| Vanesa M. Sotelo |
| Foto: Oleg Degtiarov |

 

 

Coa lóxica do estrañamento do soño e o pracer pola perturbación da realidade dentro dunha proposta hiperrealista, a compañía belga Peeping Tom abre as portas do museo no que encadra Moeder, o segundo espectáculo da triloxía formada por Vader (2014) e Kinderen (2018). Dirixida por Gabriela Carrizo e coa asistencia e apoio dramatúrxico de Franck Chartier, Moeder ofrece unha viaxe a partir da figura da nai e un intento imposible por reconstruír as memorias nun mosaico de existencias onde a mirada exterior e a colectiva, a mirada consciente e a inconsciente se superpoñen a través dunha dramaturxia sólida que contén a emoción intelixente.

Co son do último alento dun velorio comeza o sopro das diferentes vidas que habitan o espazo que protagoniza esta Moeder: un museo no que se despregan diferentes tempos e espazos e no que a realidade vai sendo trufada pola irrupción de mundos oníricos e inconscientes. Peeping Tom deseña un dispositivo escénico perfectamente medido onde operan con eficacia a evocación do soño e a evasión da cotidianeidade, onde os diferentes elementos escénicos actúan ao servizo dunha dramaturxia racional que corcose con precisión unha topografía de relacións distantes que os intérpretes executan con virtuosismo e limpeza técnica.

Entre o pranto e o berro. Entre o cry e o crie. Entre o silencio da morte e o berro da vida bascula esta proposta asociativa de relacións subterráneas entre personaxes polisémicas. En Moeder hai unha esencia líquida, inestable e esvaradía dentro dunha concepción global sólida, estable e firme. Neste paradoxo entre a firmeza do fondo e o feble das figuras en desequilibrio que contén, os límites entre as realidades visible e a invisible esvaran, ao igual que esvara a personaxe feminina sobre un chan seco de auga sonora. E é que Moeder amplifica a parte oculta, silenciosa e ignota que nos soporta, sacode e acompaña. Nela, múltiples planos operan ao servizo dun bombardeo constante de estímulos no que o pracer do recoñecemento intelectual se funde coa razón da intuición máis persoal e a apelación a propia biografía de quen mira.

O espectáculo Moeder que Peeping Tom presentou no Centro Cultural de Belém dentro do XXXIV Festival de Almada é un periplo entre texto e movemento, entre música e silencio cara ao territorio do inexplorado. Guiado por personaxes raptadas polo impulso do propio interior, o público asiste a unha proposta de rigor técnico e limpeza plástica que permite asistir con fascinación, entre o familiar e o alleo, a unha paisaxe onde as mulleres afogan en seco, onde os corazóns pintados sangran, onde as enfermeiras son metade monstro e metade anxo, onde as parellas en desequilibrio esboroan, onde unha paisaxe en fráxil equilibrio retrocede, onde as máquinas de café revelan a absoluta soidade dos homes e do ser humano. E todo co amargor que proporciona un elemento fundamental da poética da compañía: un humor escuro que perpetúa o enigma.

Moeder de Peeping Tom

Dirección: Gabriela Carrizo.
Asistencia de dirección e dramaturxia: Franck Chartier
Elenco: Eurudike De Beul, Maria Carolina Vieira, Marie Gyselbrecht, Brandon Lagaert, Hun-Mok Jung, Yi-Chun Liu, Simon Versnel, Charlotte Clamens.
Asistencia artística: Diane Fourdrignier
Sonoplastia: Yannick Willox
Deseño de luz: Giacomo Gorini, Amber Vandenhoeck.
Figurinos: Diane Fourdrignier.
Escenografía: Amber Vandenhoeck.

Festival de Almada. Centro Cultural de Belem. 11 de xullo de 2017.

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!