Crítica

Vangelo

Foto: Luca Del Pia

Evanxeo Delbono

| Vanesa M. Sotelo |
| Foto: Luca Del Pia |

 

 

Cando a nai deixou de querer ver a natureza foi o momento no que o fillo descubriu que a nai perdera a fe. Onde marchara a súa fe? Pregunta Pippo Delbono no que resulta un dos momentos máis reveladores de Vangelo. Vangelo é unha peza construída a partir do Evanxeo; unha peza nacida do encargo feito pola nai no leito de morte para facer un espectáculo sobre a relixión da que ela bebía e da que o fillo se afastara ata abrazar o budismo. Na súa revisión do Evanxeo, o creador italiano ofrece unha cerimonia sagrada que constitúe unha exaltación do humano e un berro á liberdade desde a alegría.

Pippo Delbono oficia unha cerimonia escénica como un gran espectáculo de variedades que se move entre o poético e o prosaico, entre a forza da palabra e o impacto visual, entre o xogo coral do número musical e a acción directa do orador individual. Vangelo é un collage de imaxes inesperadas que, conectadas polo fío do Evanxeo, divaga entre a catástrofe social e a resilencia individual. Un dos grandes valores do teatro de Pippo Delbono segue sendo ese encontro co outro a través da presentación da humanidade núa, cunha vida sen máscaras que emerxe malia aos elementos compositivos que desenvolve sobre a escena. En Vangelo asistimos ao inferno pero non podemos deixar de ver a Bobò (o home hidrocéfalo, xordomudo e analfabeto que coñeceu nun psiquiátrico mentres trataba a SIDA); asistimos á crucifixión pero non deixamos de ver o mapa do corpo dunha vida única; escoitamos o testemuño sobre as augas pero non deixamos de ver o naufraxio. Asistimos a unha verdade que trascende a escena a través dunha mirada honesta que logra salvar a exposición máis sincera da exhibición morbosa.

Cunha forza viva e vital, Delbono denuncia o poder deslumbrante da Igrexa e tenta remover as bases dunha sociedade católica cegada pola culpa, a dor e o medo. Deste xeito, Delbono apela ao amor, a fe e a compaixón máis humanas. E faino desde a súa voz espida, desde a súa presenza libre en escena, conectando palco e patio de butacas, baixando a algún inferno propio e volvendo acompañado. Igualmente, nese afán de tender pontes máis aló da escena, Delbono bota man do vídeo para ampliar a súa mirada e introducir novas presenzas da vida que bate fóra do teatro.

En Vangelo, as figuras invaden o espazo dominado pola presenza concreta e metafórica dun muro imponente. Nese espazo, a proposta repasa a humanidade que nos distingue, unha humanidade capaz do mellor e do peor, capaz de ser vítima e verdugo. Así o reflicten pasaxes como a da traizón de Xudas, a da muller adúltera ou a da escolla popular entre a liberación de Cristo ou a de Barrabás. E nese espazo dominado por un muro que ao tempo protexe e ameaza, Delbono abre portas. Concretamente, a través do audiovisual, rescata as dúas portas -unha aberta e outra pechada- do lugar da matanza de Castel Volturno, unha vila próxima a Nápoles na que en 2008 a camorra asasinou a seis africanos. Desde esa mirada á memoria dun lugar desolado e baleiro, onde resisten con vida as flores de plástico e as placas que lembran que a loita continúa, Delbono pousa a nosa mirada sobre unha porta aberta ao tempo que define a fe como a chamada a alguén que está no fondo da escuridade e que non aparecerá nunca.

Vangelo é un territorio de contrastes, un mosaico de humanidades, un totum revolutum visual e musical no que as referencias de Jesus Christ Superstar se mesturan coa esgazadora música orixinal de Enzo Avitabile, onde a distensión se combina radicalmente co golpe no estómago, onde a palabra evanxeo se mestura coa ferida da actualidade. Vangelo é unha experiencia sustentada sobre a empatía e a emoción, unha peza que soborda humanidade, compaixón e liberdade. O berro de quen foi ao inferno e regresou acompañado despois de comprobar que non hai paraíso pasible e que a boa nova está sempre por chegar.
Vangelo, de Compagnia Pippo Delbono

Texto e dirección: Pippo Delbono
Intérpretes: Gianluca Ballarè, Bobò, Margherita Clemente, Pippo Delbono, Ilaria Distante, Simone Goggiano, Mario Intruglio, Nelson Lariccia, Gianni Parenti, Alma Prica, Pepe Robledo, Grazia Spinella, Nina Violic, Safi Zakria, Mirta Zecevic.
Imaxes e filme: Pippo Delbono.
Música orixinal: Enzo Avitabile
Escenografía: Claude Santerre.
Figurinos: Antonella Cannarozzi.
Deseño de luz: Fabio Sajiz.

Festival de Almada. Teatro Nacional Dona Maria II, 15 de xullo de 2017.

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos