Crítica

Strpts. Mirlo & Rula

Transparencia

| Manuel Xestoso |

MerloeRula

Georges Méliès –xunto cos irmáns Lumière, un dos pais do cinema moderno– procedía do mundo do teatro. Un teatro no que primaba o fantástico e a prestidixitación, con espectáculos nos que se combinaban pantomimas e lanternas máxicas, efectos especiais e ilusionismo. O importante era manter a fascinación do público, ocultándolle os –moitas veces moi complexos– mecanismos técnicos que facían posible aquelas ficcións fantasmagóricas que falaban de viaxes polo espazo, odiseas submarinas e bosques ateigados de fadas e quimeras.

O “cine en directo” do colectivo Cinema Sticado semella facer o camiño de volta cara a esas orixes do teatro de barraca e, coma o de Méliès, mestura unha tecnoloxía altamente sofisticada cun acabado artesanal: figuras de papel recortado, caixas de cartón pintado, teatro de sombras… Pero nesta época en que a poboación esixe a máxima transparencia, o espectáculo o conforma, precisamente, o dispositivo oculto. Xa non queremos que nos enganen con prestidixitacións: esiximos saber quen move os bonecos, como se transforman en personaxes, quen lles insufla a vida e con que obxectivo.

Neste sentido, resulta moi ilustrativo que a trama de Mirlo e Rula xire arredor dos poderes ocultos que nos arrodean e que dirixen o comportamento da sociedade: igual privatizan a auga que asasinan unha muller facendo recaer as sospeitas sobre un inocente. O ton é o dun clásico da novela negra, cos seus tópicos e as súas rutinas. Pero, no tránsito entre a actualidade e a sala de teatro, resulta imposible non decatarse de que a historia apunta cara a esa confabulación secreta que se manifesta cada día con máis claridade, cara a esa sospeita de complicidade entre as altas esferas e mundo da hampa, cara a esa sensación de que a cidadanía é unha comparsa manipulada polos que manexan os fíos.

Fronte a ese escurantismo que só podemos intuír, sitúanse Xosel Díez e Helena Varela, amosando con franqueza o artefacto que xera a súa ficción e, curiosamente, provocando no espectador o mesmo efecto que os trucos encubertos de Méliès: a admiración incrédula, o abraio pola laboriosidade do sinxelo ou pola sinxeleza do laborioso. Demostran que non é preciso agocharse tras o discurso do técnico para crear empatía co público e poñelo sinceramente de parte do espectáculo. E iso, nestes tempos, ademais de un excelente logro artístico é unha declaración ética de gran calado.

 

Strpts / Episodio 1: Mirlo e Rula do Colectivo Cinema Sticado
Dirección: Xosel Díez
Intérpretes: Helena Varela e Xosel Díez
Deseño Iluminación: Man Núñez

Festival Alternativo das Artes Escénicas de Vigo. MARCO. 14 de marzo de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos