Crítica

Armazenados

Teatro Art’ Imagem

Síndrome da formiga

 

O senhor Lino, encargado do almacén da segunda empresa do país dedicada á fabricación de mastros e hastas para bandeiras, está a piques de xubilarse. Nin, un mozo de nome estraño e curto, chega para substituílo. Ao longo de cinco días, o novo empregado terá que aprender o oficio que o máis vello leva desempeñando metodicamente durante case trinta anos. Deste xeito iníciase a trama de Armazenados, o espectáculo co que a compañía portuguesa Teatro Art’Imagen leva a escena a famosa peza do autor catalán David Desola; a cal xirou hai anos por todo o estado con José Sacristán como protagonista e foi filmada con dirección do propio dramaturgo.

A escena que Flávio Hamilton propón nesta adaptación semella o interior dun paquete perfectamente embalado con plástico de burbullas que recalca a fraxilidade dos personaxes; e esténdese polo chan até o fondo, onde actúa ás veces como ciclorama en combinación coa iluminación. E é que a luz resulta fundamental na proposta: luces de contra que transforman en sombras fantasmagóricas aos intérpretes, tiras LED a ras de chan que tinguen dun xeito expresionista ás accións e ás expresións e potenciación da brancura e da frialdade para retratar o vagar das horas na rutina da vida e do desolado almacén. Se ben parte da estética e do ton da escenificación son acertados, desde a dirección pécase por momentos dunha excesiva rixidez nas accións dos intérpretes, así como de repeticións arbitrarias de signos e ideas que ralentizan o ritmo xeral e provocan confusión no público na parte final do espectáculo con continuas conclusións escénicas que non chegan a ser a definitiva.

Pedro Carvalho e Jimmy Núñez están fantásticos nos papeis de Lino e Nin. Ambos amosan unha complicidade e xenerosidade para co compañeiro digna de destacar que fai que a construción dos personaxes medre grazas ao traballo actoral. Carvalho xoga constantemente con mestría entre a farsa e o drama, mentres que Núñez achega un realismo e unha naturalidade ao seu papel que aumenta a ilusión de mímese no patio de butacas. A través das súas linguas –Carvalho en portugués e Núñez en galego– estes calcos de Vladimir e Estragón fálannos de realidades comúns: a precariedade laboral e a degradación das persoas a meras cifras de produción.

O paso do tempo, o libre albedrío, as relacións sociais ou o choque xeracional son algunhas das temáticas presentes no texto de Desola. Unha dramaturxia enfiada con moito tino, chea de desolación e comicidade, na que podemos atopar reminiscencias a Beckett (a espera constante polo camión, o baleiro do día a día, a humanidade no coidado dun formigueiro), mais desde unha perspectiva totalmente achegada á verdade económica, política e social destes –como diría Charles Chaplin– tempos modernos. Uns tempos, unha época, onde todos e cada un de nós padecemos a síndrome da formiga, esa que non nos permite saírnos do carreiro do mercado laboral e que alimenta sen descanso á maquinaria do sistema capitalista.

Ficha artística

Armazenados, de David Desola (tradución de Afonso Becerra e Diana Vasconcelos).

Dirección: Flávio Hamilton.
Elenco: Pedro Carvalho, Jimmy Núñez e Flávio Hamilton.
Axudante de dirección: Samuel Gomes.
Participación en vídeo: Daniela Pêgo.
Espazo escénico: Eduardo Abdala e Flávio Hamilton.
Construción escenografía: José Lopes.
Iluminación: Eduardo Abdala.
Fotografía, Deseño gráfico, Vídeo e Sonoplastia: André Rabaça.
Dirección artística do Teatro Art’Imagem: José Leitão.
Produción: Sofia Leal e Daniela Pêgo.

Instituto Camões – Centro Cultural Portugués, Vigo. 17 de outubro de 2019.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!