in ,

noradanze: “Soño cunha escena onde poidamos ver espectáculos de linguaxe urbana, profundos de contido, cunha estrutura de profesionais propia.”

IMG 20210821 174425 856
Imaxe de noradanze por Martín Rodríguez.

noradanze (Vigo, 2003) é unha bailarina e creadora moi nova que está a piques de presentar o seu primeiro proxecto, NoDa, logo dun profundo período de transformación persoal e profesional. Falamos con ela e preguntámoslle por este traballo e a súa conexión coa escena urbana.

Que é NoDa?

NoDa é o meu primeiro proxecto. Unha vez decidín cambiar o meu nome, con ese cambio quixen levar a cabo unha peza, que sinto que é o meu primeiro proxecto. É como o nexo de unión entre o pasado e a miña nova forma de identificarme e de presentarme ao mundo. Comecei a traballar nel dende principios da pandemia, cun equipo que conta con Lucas Simón e Erea Arocas na dirección, Noa Iriarte na escenografía e Martín “Montty Wiet” Rodríguez na cámara, produción e son. Mais polo tema das restricións sanitarias tivemos que aparcalo un tempo. Como é un proxecto moi asociado ao meu cambio persoal, decidín non amosar nada nas redes ata telo rematado. É un traballo audiovisual, que inclúe tres temas musicais orixinais e as miñas coreografías.

PUBLICIDADE
IMG 20210828 100921 482
noradanze no proxecto “NoDa”. Imaxe de Martín Rodríguez.

Como se relaciona NoDa cos teus traballos pasados?

Eu sinto que a miña carreira aínda non comezou, senón que comeza co “proxecto #1”, que é NoDa. Obviamente non quero facer como se o meu pasado non existise: é a miña historia e está aí. Pero é agora que sinto que abrín os ollos e teño moi claro o que quero, o que me interesa. Estou comezando tamén a xerar a miña linguaxe persoal e niso baséase precisamente NoDa.

Como foi a súa xénese?

PUBLICIDADE

Foi un proceso de discriminación. Comecei con varios temas sobre os que traballar a partir da improvisación, explorando ademais diferentes códigos da danza, estilos nos que me teño formado, pero sempre coa intención clara de atopar unha mestura que me representase e onde sentirme cómoda para expresarme.

Entón, de onde vén noradanze?

Encántame moverme. O movemento, de feito, sempre estivo presente na miña vida, moi conectada coa música. O meu pai é músico, a miña nai ten moito cariño pola música, o meu irmán é músico… A música sempre estivo ao meu redor. Con todo, eu comecei como atleta. Fun ximnasta de elite, algo que me axudou a conectar co meu corpo e a ter un certo control do mesmo. Despois estiven no Conservatorio, estudando percusión, ao tempo que estaba en clases extraescolares de danza. Chegou un momento no que decidín deixar a ximnasia e o Conservatorio para dedicarme unicamente á danza. Metinme nunha escola e comecei a aprender diversos estilos, especialmente hiphop,de onde evolucionei cara ao freestyle. Dentro da escena urbana, atopei un espazo propio no whacking. Foi o estilo no que máis me formei e no que sentín que mellor podía sacar o que teño dentro e quero expresar. Tamén aprendín dancehall, un estilo moi purista e que non invita moito ao colectivo , e outros máis como o house, o locking, o popping, o break

IMG 20210821 174429 454
Imaxe de noradanze por Martín Rodríguez.

De feito é bailando whacking como te podemos atopar en moitos dos teus vídeos. Que te ofrece este estilo en particular?

Comecei no whacking grazas a SilviMannequeen, que é a nai do vogue en España, a que trouxo o estilo ao Estado.

O whacking defínese como un movemento de liberación que atopou o colectivo LGTBIQ+ nos anos 70 e no contexto dos clubs de baile. A min o que me interesa é sacar a esencia do whacking e levala á miña personalidade e achegala a outras músicas. Non quedarme no estilo mesmo, que é do que penso adoece a escena urbana actual.

Por exemplo, eu coñecín o whacking por Silvi, pero namorei dese estilo vendo bailar a DiiFeeling, que tiña varios espectáculos mesturando música urbana e flamenco, por exemplo. Eu non namorei do whacking co disco, senón co flamenco, así que para min xa foi unha mestura dende o comezo.

E como pode ser a relación destes estilos de danza urbanos coa escena?

Hai que ter en conta que a meirande parte dos espectáculos urbanos os podemos ver só en competicións ou certames específicos onde diversas escolas amosan os seus traballos (como o Vikul ou o Vigo Bailando). Para min o interesante é saír deste contexto e levalos a escenarios máis amplos, coma o teatro. Hai estilos de danza que xa levan moito tempo presentes na escena, como o contemporáneo, aos que deberiamos atender.

Creo que a escena urbana adoece un tanto de conciencia artística, situándose máis cara ao atlético. É certo que a danza ten unha parte atlética, pero tamén ten unha parte artística que non podemos esquecer e eu quero que na miña carreira predomine esta segunda parte.

Mentres no urbano só vemos as competicións ou o mundo das clases como o noso medio de vida, esquecemos que temos unha escena que ten moito que dicir e da que podemos aprender moito e enriquecernos. Creo que temos primeiro que abrirnos, cambiar nós como creadoras para poder xerar espazos novos.

Cales son os teus planes para o futuro?

Pois o máis inmediato é mudarme a Madrid, xa que aquí sinto certas limitacións para medrar. Non quero dicir que non existan oportunidades. De feito, atopo cousas moi interesantes na danza e no teatro galegos, pero no meu estilo si vexo dificultades. Por exemplo, para xerar unha compañía relacionada cunha linguaxe urbana.

Quero traballar con diferentes artistas e compañías que admiro, como Candela Capitán, YungBeef ou María Escarmiento, e aprender do seu traballo. Gustaríame tamén ofrecer colaboracións con artistas que se centran na música e esquecen se cadra un tanto a danza nas súas presentacións.

Quero seguir formándome e evolucionar no meu código e na miña linguaxe. Non é o momento para min para “dar” (por exemplo seguir dando clases como ata o de agora), senón para nutrirme e medrar.

Soño cunha escena onde poidamos ver espectáculos de linguaxe urbana, profundos de contido, cunha estrutura de profesionais propia e onde haxa diferentes compañías que presenten os seus traballos. Gustaríame por exemplo, chegar a casa logo dun espectáculo e poder ler unha crítica onde se valoren as miñas referencias e os meus intereses.

IMG 20210821 174425 856
Imaxe de noradanze por Martín Rodríguez.

PUBLICIDADE
PUBLICIDADE
NULL string(80) "SHORTCODE: [gallery mace_type="lightbox" mace_title="Your gallery title" ids=" ]"
Avatar

Iván Fernández

Actor, director, dramaturgo e profesor de teatro. Alumno da ESAD de Galicia. O meu eido profesional abrengue o teatro en moi diversos aspectos, dende a docencia con menores e adultos ao campo terapéutico, atopando o teatro como un lugar onde mellor coñecerse a un/he mesmx. Dende este aspecto, creo os obradoiros de Teatro Emocional en 2013 ou comezo a colaborar con impresións e crónicas sobre espectáculos co blog Praza Pública.

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará

GIPHY App Key not set. Please check settings

    'Intempestiva'. Elahood Danza.

    ‘Intempestiva’ de Elahood no Festival C de Compostela o 30 de agosto

    Fotografía de Mohammad Rahmani

    O teatro outro