Crítica

Déjà vu

Imaxe de Rosinha Rojo

Fuxida onírica

Cando os días se suceden, todos iguais, presos da rutina; ás veces, a única saída para fuxir da loucura é abrazar o surrealismo ou mesmo o absurdo, pero tamén imaxinar o que cremos imposible e quereriamos ter ou o ser. Soñarse outra, non só pola noite senón tamén durante o día; pechar os ollos por un momento ao fastío da realidade que nos consome.

Déjà vu, da compañía Manolo Alcántara, que gañou este ano o Premio do público da MIT de Ribadavia (xunto con Cris, pequeña valiente, da compañía El Espejo Negro), e que volve este outono a Galicia (estivo hoxe no FIOT e vai estar o 30 de outubro en Vigo, dentro da programación Vigocultura, e 28 de novembro en Santiago de Compostela…) é unha peza de teatro físico que emprega elementos circenses e na que destacan as accións físicas precisas pero cunha fondura poética, que conectan e xogan coa escenografía e os obxectos, nun delicado diálogo onírico. De feito, en Déjà vu sobresae tamén a escenografía, cunha elaboración artesá coidada ata o último detalle, quen de levarnos a esa oficina chea de arquivadores que se converten en portas e labirintos e se transforman continuamente para manter a ilusión.

Por outra banda, todo iso se combina co diálogo cos obxectos (coa cama-balancín, coa lámpada…) e coa presenza da música en directo (a través da versatilidade de Laia Rius como cantante, violinista e compositora), que contribúen a ese xogo bañado de melancolía entre os dous planos de realidade.

A artesanía non só está presente na escenografía, senón tamén dentro da propia dramaturxia, como na inclusión da confección do traxe en escena, e hai un xogo continuo cos elementos do dispositivo escénico: o xogo de espello entre os dous actores, a parodia das rutinas propias da burocracia, o xogo físico cos caixóns e portas, que abren, que pechan, que deixan caer, que absorben, que expulsan, que xiran…  Ademais, a duplicidade non só se dá nos actores, senón tamén coas marionetas, e búscase o contraste de escalas, como na marioneta miniatura do actor e no sombreiro xigante.

Soñámonos outras pero a clave está en que decidimos facer cando volvemos abrir os ollos.

Ficha artística

Déjà vu

Idea, creación e dirección: Manolo Alcántara
Composición musical e arranxos: Laia Rius
Intérpretes: Laia Rius, Manolo Alcántara e Andreu Sans/Silvia Compte
Soporte intérpretes: Joan Trilla
Deseño iluminación e son: Ivan Tomasevic
Técnico luz e son: Ivan Tomasevic/Pep Arumí
Deseño e construción marioneta: Toni Zafra
Vestiario: Rosa Solé
Attrezzo e acabados pictóricos: Xavi Erra
Deseño escenografía: Manolo Alcántara
Construción escenografía: Eduardo Fernández e Cia. Manolo Alcántara
Produción musical: Pep Pascual e Laia Rius
Enxeñeiro de son, mesturas e máster: Pep Pascual
Xestión e produción: Clàudia Saez

Distribución nacional: Portal71
Distribución internacional: Alapista
Produción: Cia. Manolo Alcántara
Soporte á produción: Alfred Fort e Clàudia Saez para La Destil·leria
Coprodución: Grec Festival de Barcelona
Soporte: ICEC-Generalitat de Catalunya, INAEM e o Institut Ramon Llull.
Coa colaboración de: Teatre Principal de Olot, Teatres en Xarxa, Teatre Núria Espert de Sant Andreu de la Barca, Teatre Clavé de Tordera, Teatre Bartrina de Reus, Social Antzokia de Basauri e Teatro-Circo de Murcia

MIT de Ribadavia. 25 de xullo de 2021.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos