in

Festina Lente

Festina Lente
'Festina lente'. Fotografía de Iria Casal

Onde estamos cando estamos xuntas?

É unha casualidade que nos atopemos, que aparezan ante nós ollos alleos en tempos de espellos negros que habitúan devolver a nosa propia mirada? Por que nos perdemos? E como nos atopamos? Que facemos se sucede esa milagre? Do 3 ó 5 de setembro o Colectivo VACAburra ofreceu na Sala Ártika de Vigo a resposta a estas cuestións nunha das seis pezas de danza coproducidas pola Xunta de Galicia e o Centro Coreográfico Galego. Con Festina Lente, Gena Baamonde e Andrea Quintana, segundo as súas propias palabras, ofrecen «unha reflexión sobre o momento presente».

Clara Ferrao Diz e entran en escena —por onde o fixera o público que entón as miraba—, xuntas, coma se bailasen un tango aínda que os movementos teñen como base a vibración nun corpo teso, avanzando polo espazo e facendo que se ilumine xunto a elas. Na música que as acompaña prima a percusión, pero haberá moitas variacións estilísticas. Con este comezo deixan clara a dinámica futura, onde primará a exploración e explotación de todas as variacións posibles dentro do xogo escénico.

A clave do espectáculo radica na conexión entre ambas, as súas miradas, e a dirección das súas accións —que se separan só para volver a atoparse—. Hai unha enerxía que lles atravesa o corpo, indo de arriba a abaixo, e xorde así unha pregunta: «Está a darse un diálogo entre elas e o entorno?». En case todo momento o ritmo marcado pola música é seguido polas bailarinas, este guía os seus movementos, e moitas veces elas buscan renegar deste feito, pero se ven arrastradas por el, hipnótico, a pesares de que deixan moi claro, sen palabras, que o que o seu corpo desexa é volver ó carón da outra, estar conectadas entre elas e non a unha entidade exterior que as aliena, que volve á súa música estrana e complexa en ocasións.

PUBLICIDADE

Máis aló de todas as interpretacións posibles, o bo traballo dramatúrxico de Festina Lente permite saber con certeza que hai un desexo: Sentirse no mesmo espazo e compartir vibras. En varias ocasións elas deixan de estar xuntas. Por exemplo, a mediados da peza a luz treme, unha se separa e a outra impídello, da man, e parece que ningunha sabe onde están, impedindo que a dinámica que construíran continúe, algo vai mal e se escoita un son branco estrano e un pouco incómodo. Logo todo volve a ser como antes, festivo, con movementos de cadeira marcados, certo descontrol, etc., pero, continuando co ciclo, se dá un novo impedimento, e robotízanse lixeiramente, segméntase o corpo aínda enérxico, e volven a darse de conta de que están separadas e deben procurarse e darse a man, o cal semella unha tarefa imposible. Por sorte, moitas veces puideron disfrutar a unha da outra, case de xeito ritual, mostrando un ensaio teórico-escénico sobre a experiencia de estar xunto a outres, experimentando pola quinosfera propia e allea.

Co avance do tempo as figuras danzantes van cambiando de roupa, tal e como se fai no espectáculo Shirtology (1997) de Jérome Bel, desprendéndose dunha camiseta para deixar ver a que estaba oculta por debaixo. Cada cambio afecta lixeramente á dinámica de cada sección, e a cada nova estética, semella, di algo sobre a tipoloxía de persoa que se intenta evocar, tal vez afirmando que este proceso que elas están a ter é un proceso que afecta a un amplo rango de persoas, incluíndo á xente do público, que é cara onde se orientan moitas veces durante a transición da vestimenta.

Andrea e Gena souberon construír dinámicas que aproveitasen tanto o espazo coma os propios corpos de Clara e Andrea —individual e conxuntamente— , exprimindo ó máximo cada concepto traballado. O espazo sonoro, a cargo de Andrea Quintana e Menina Arroutada e con arranxos de Les Silva, e a iluminación de Violeta Martínez Rivera, tiveron un tratamento moi acertado, xa que acompañaban á propia dramaturxia dos movementos, non había nada ó servizo de nada, senón que todo fluía en conxunto.

PUBLICIDADE

E é que nós, quen observa, poderiamos ser elas, que están expostas en escena. Nós tamén estamos expostes, aínda que doutro xeito. En realidade, vivimos o mesmo proceso ca elas nos nosos días, pero non podemos velo. Temos tantos estímulos que non podemos pararnos a pensar sobre como estes nos afectan. En Festina Lente vímolo.

PUBLICIDADE
PUBLICIDADE

Festina Lente, Colectivo VACAburra

Coreografía: Andrea Quintana
Bailarinxs: Clara Ferrao Diz e Andrea Quintana
Dirección e dramaturxia: Gena Baamonde e Andrea Quintana
Iluminación: Violeta Martínez Rivera
Espazo sonoro: Andrea Quintana e Menina Arroutada
Arranxos sonoros: Les Silva
Fotografías: Iria Casal
Imaxe gráfica: Paulina Funes
Vestiario: Gena Baamonde
Produción executiva: Atenea Fernández

Sala Ártika, Vigo. Setembro de 2021.

Bañera

Bañera

Iria Aboal (Pontevedra, 2000 - pronome «ela») Estudante de dramaturxia e dirección escénica na ESAD de Galicia e colaboradora con asociacións LGBTQ+ como Avante LGBT+ e Nós Mesmas. Membro do Comité de Mediación y Diversidad na Asociación de Roller Derby Española (ARDE).

Deixa unha resposta

Avatar

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

GIPHY App Key not set. Please check settings

    Vigocultura

    Os espectáculos culturais amplían aforos até o 90% este sábado

    PLATTA

    Arranca o Festival Transfronteiriço de Teatro Amador – PLATTA en Viana do Castelo