Crítica

Uvas de collón de ghalo

De Bergson a Madonna

| Manuel Xestoso |

Artesacia

 

A tradición é unha forma de memoria colectiva. E resulta curioso que unha sociedade coma a nosa, aparentemente preocupadísima pola memoria, lle preste tan pouca atención á tradición: mesmo semella que foxe dela, identificándoa cun estadio da evolución que se desexa deixar atrás ou cun deses parentes que non ten modais na mesa. Non obstante, a tradición deixa un pouso difícil de eliminar e chega a estruturar a nosa visión do mundo, de xeito que, coma nos clásicos da psicanálise, o que se bota pola porta volve entrar pola fiestra. O pasado, opinaba Bergson, habita sempre o presente.

Uvas de collón de ghalo tenta amosar de que xeito se vincula a tradición co coetáneo ou, o que é o mesmo, a memoria coa identidade. Escarvando nas lembranzas familiares ou nos arquetipos máis próximos, ensínanos que o cosmopolitismo pode ter a súa orixe na emigración e que a liñaxe das vangardas adoita residir nas aldeas, onde o mundo se observa cunha ironía que desvela as imposturas máis certeiramente que os xornais da capital.

“Se falas con Deus, estás rezando; se Deus fala contigo, tes esquizofrenia”. Hai unha reflexión aquí sobre as dificultades que seguimos atopando para harmonizar o saber popular e a ciencia máis recente, para conciliar o acervo dos antepasados e as promesas dun futuro revelador pero incerto. Téndese a cuestionar o costume dende a innovación, esquecendo que cuestionar a modernidade dende a tradición é un exercicio igualmente fértil. Non é unha cuestión de opinións, senón de puntos de vista: modificando un chisco a perspectiva do observador, a estética pop de Madonna xa estaba aí, nas anciás vestidas de negro que van confesarse a diario.

ArtesaCía móstranos todo isto dende unha posición solidamente asentada nesta xeografía, onde a memoria que se perde inclúe unha lingua arrombada polos falsos apóstolos do progreso e onde os prexuízos sociais impúxoos, en gran medida, a alianza entre militares e cregos. A compañía logra caricaturizar a situación sen que se perda de vista a amargura da traxedia: a parodia non polemiza, senón que expón os seus argumentos para que o espectador xulgue por si mesmo.

A poética do espectáculo é a do fragmento: isto ten a vantaxe de que pode recoller materiais da poesía, da antropoloxía, da socioloxía ou da ciencia, sen que a intención se vexa comprometida. A desintegración da personalidade do ser humano, a inquietude que provoca e a busca de certezas que o rediman é unha das preocupacións principais do noso tempo: no escenario, esa incerteza do individuo revela as raíces colectivas que a sustentan.

Uvas de collón de ghalo recolle estas turbacións sen caer no discursivo. De feito, unha das súas principais virtudes é que logra achegar a estética do contemporáneo a un público amplo, demostrando así que tratar asuntos graves con intelixencia non é incompatible co humor nin co entretemento.

 

Uvas de collón de ghalo de ArtesaCía
Dirección: Roi Fernández
Elenco: Laura Villaverde
Escenografía: Roi Fernández
Música: Mércedes Peón e Berio Molina

Area Panorámica, Tui. 17 de outubro de 2014.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

1 comentario

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos