Crítica

Harket [Protocolo]

Quen somos os outros?

| Camilo Franco |

Harket. Espacio 0

 

Dicir que é un paradoxo é non explicalo de todo. É unha contradición. Ou simplemente é que non aprendemos, que ignoramos realmente quen somos e a seducción que exercen sobre nós os abalorios. Ou é estupidez. Andamos a isto: a cousificar as persoas, a humanizar as máquinas. Unha obsesión suicida.

Non estou seguro de Harket entre a fondo nese proceso no que parece que é máis cómodo tratar coas máquinas que co resto da humanidade ou nese aínda fantasioso no que un software aprenda reaccións emocionais. A obra de Panicmap abre esa porta, en certo sentido clásica para o mundo da ficción, e tenta entrar no territorio por ese mesmo corredor da tecnoloxía aplicada, de deitar sobre o escenario algunhas posibilidades de intereacción entre a interpretación humana e, por chamarlle así, a narrativa maquinal. A compañía non abandona o espazo humano do teatro e o centro da montaxe é máis unha combinación de danza e texto que unha combinación de tecnoloxía e interpretación. A obra queda deste lado porque a súa decisión é máis situar ao espectador fronte a un dilema que fronte a un desplegue de recursos. De feito, Harket é bastante comedida no uso das imaxes sobre o escenario como se en realidade non quixera distraer aos espectadores do argumental que hai na obra: desa circunstancia de aillamento cun só nexo de unión co exterior, un nexo que é unha máquina. Pode ser entendida como unha situación cotián levada ao extremo.

A montaxe deixa o centro na interpretación, utiliza con coidado os recursos que en certo sentido motivan a peza e desenvolve a historia nunha combinación na que danza e texto está combinadas sen capricho, respondendo ao argumento, pero na que parece estar máis cómoda na interpretación física que na textual. As coreografías definen mellor ao personaxe que o que ese mesmo personaxe di. Hai unha interpretación máis firme e máis resolutiva das coreografías que dos diálogos, aínda que a montaxe tenta equilibrar o protagonismo dunhas e doutros, pero a progresión e os cambios van quedando máis claros desde a danza e non tanto porque os números sexan especialmente sofisticados como que cumpren mellor co cometido narrativo na historia.

Faltaría por resolver quen é outros. Aquí, na obra, é unha máquina que parece evolucionar segundo avanza a obra, aínda que a montaxe non deixe claro se é evolución prevista ou é simplemente emulación. No resto da ficción, na que circula polo mundo entre tarxetas negras, virus maltratados, frases sobre galegos, estafas, menosprezos e todo o que caracteriza a historia da humanidade como especie, falta por resolver quen somos os outros e se, ao cabo, non é máis saudable tratar directamente con máquina que esperar que algún día sexamos razoables.

 

Harket [Protocolo]
Compañía: Panicmap
Dirección/Dramaturxia: Juan Pablo Mendiola
Elenco: Cristina Fernández
Imagen/Espacio: Assad Kassab
Audiovisuais: Beatriz Herráiz/Adolfo Muñoz
video-mapping: Manuel Conde

Festival Internacional Outono de Teatro. Carballo. Domingo, 19 de outubro.

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!