Crítica

La flauta mágica. Variaciones dei Furbi

A construción da maxia en escena

| Vanesa M. Sotelo |

frautamaxicadeifurbi

 

O Premio Max 2014 ao mellor espectáculo musical non defraudou na súa presentación durante a Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. Na súa adaptación de La flauta mágica de Mozart, a compañía catalá Dei Furbi, ofrece unha síntese lúdica da obra na que ademais de poñer de relevo a maxia da escena potencia a calidade do saber facer dos actores. Para a súa dirección, Gemma Beltrán opta por unha proposta estilizada que facilita a entrada dun mundo simbólico e desafía o elenco a executar un traballo preciso e esixente a través do protagonismo da voz e do corpo para, a base dun medido xogo de convencións, presentar a loita entre a luz e a escuridade que propón a obra orixinal.

“Acadar a sabedoría e a beleza a través do amor”. Esa é a mensaxe final de La flauta mágica, a última composición de Mozart e unha das súas pezas máis representadas. Concibida como singspiel, a obra é unha ópera en dous actos que mestura a música coa acción falada aínda que a singularidade da proposta de Dei Furbi reside na execución “a capella” da partitura. Mais nesta La flauta mágica. Variacións Dei Furbi a voz non é a única que serve para encher o espazo baleiro do que parte o traballo, o elenco modela en escena tempos e lugares dentro dunha sucesión incesante de desdobramentos, movementos e acción escénica ligados á música. Asistimos así a unha viaxe iniciática cara a luz repleta de mecanismos e xogos escénicos que, ademais de axudar á comprensión da historia, facilitan o recoñecemento da construción da maxia que nos permite ao mesmo tempo experimentar a ilusión de novos mundos e descodificar a construción desa ilusión.

Na súa mestura de narración e acción, de personaxes que conducen a historia e actores que sitúan a historia nun cadro e nun acto, Dei Furbi desprega un intenso traballo físico que aporta sutilmente elementos de tradicións teatrais como o kathakali ou a commedia dell’arte. Deste xeito, La flauta mágica acaba por presentar unha proposta onde a plasticidade entra polos ollos e polos oídos: desde a serpe que constrúen cinco corpos e que persegue ao príncipe Tamino, ata o abrazo imposible entre Tamino e Pamina por efecto das forzas de Sarastro e Monostatos que representan as súas capas, pasando pola gaiola coa que carga Papageno e que chegamos a “ver” pola construción física e do camiñar que configura o actor.

La flauta mágica ou as variacións sobre a arte actoral. Un espectáculo de teatro total que se filtra por todos os sentidos, que desprenden un sentimento de facilidade e de sinxeleza cando ofrece un traballo complexo e completo resolto con virtuosismo, mesura e axilidade. Un traballo de calidade cuxo único “pero” sería unha afirmación: unha muller non precisa de príncipes que a rescaten.

 

La flauta mágica. Variaciones dei Furbi baseado na ópera de Mozart e Schikaneder.
Compañía: Dei Furbi
Dramaturxia e dirección: Gemma Beltrán
Dirección musical: David Costa
Elenco: Robert González, Llorenç González, Albert Mora, Anna Herbia, Queralt Albinyana, David Mercé.

Auditorio de Cangas. Mostra de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. 8 de xullo de 2015.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos