in

Illas desertas

Illas desertas
Imaxe de Pedro Tizón Otero

Fracaso, fantasía e paraíso

Quen non ten soños nin fantasía é incapaz de crear vida ou de contribuír a súa mudanza. Quen soñou que o ser humano podería voar ou viaxar por debaixo do mar foi quen impulsou o proxecto para os avións ou os submarinos. Estes exemplos, vistos desde hoxe, fannos pensar na utilidade, se cadra a longo prazo, da imaxinación e da fantasía. Mais tamén é útil o erro e o fracaso dos que tanto podemos aprender. E tamén é útil o inútil, todo aquilo que non ofrece unha compensación directa ou explícita.

As artes, en xeral, e as escénicas, en particular, que non se poden coleccionar en galerías ou museos e non se poden revalorizar economicamente, poden ser un exemplo excelso da capacidade do ser humano para soñar, imaxinar e flipar. E isto é o que nos propón, directamente, ArtesaCía na súa última peza, Illas desertas, que se estreou o 23 de marzo de 2021 no Auditorio Municipal de Tui (Pontevedra).

Unha peza literalmente fantástica. Non só polas súas formulacións utópicas respecto a unha vida menos produtiva e máis aventureira e amorosa coa natureza que nos acubilla, senón tamén, fantástica, polas imaxes oníricas e pola interacción humana e tecnolóxica con nós.

Trátase da primeira peza do teatro galego, da que eu teña noticia, que, con máis intensidade e calidade, utiliza a tecnoloxía dos nosos teléfonos móbiles, para complementar e animar o xogo teatral, do que somos dobremente partícipes.

Así, por exemplo, a platea pode converterse nun mar polo efecto das pantallas dos teléfonos, iluminadas en cor azul e pola emisión de sons mariños. Un mar sobre o que se invoca a navegación do explorador Ernest Shackleton. Igual que se evoca a aventura, tamén frustrada e inútil, do voo transoceánico de Amelia Earhart. Dúas historias de lenda fantástica que Illas desertas toma como base para o xogo escénico, expandido e compartido, por obra e graza da tecnoloxía, co público.

A través dunha aplicación para dispositivos móbiles, a equipa artística envíanos imaxes documentais durante as transicións entre os cadros teatrais. Ademais, tamén recibiremos interpelacións e convites para movernos, para erguernos da butaca, para elevar os brazos, para cantar ou para corear algunha frase, como nunha viaxe de excursión. Deste xeito, o individualismo e a separación que poderían promover os teléfonos móbiles, utilízase, contrariamente, para xerar comunidade e para intensificar a experiencia artística.

Artesanía, tecnoloxía, soños compartidos e moi bo rollo. O debut de Héctor Pazos como actor manipulador de trebellos tecnolóxicos, xunto a Susana Méndez, e como músico e xerador de espazos sonoros e lumínicos. Laura Villaverde, como sempre, coñézoa desde que era alumna na ESAD de Galiza, desprendendo esa luz e esa simpatía tan súas, con ese halo entre melancólico, lúdico e aduaneiro. E Roi Fernández, sempre tan real, como unha crianza a xogar con todos eses trebellos, maquetas, bonecos e dispositivos que sabe manexar con habelencia de mago.

Flores, pingüíns, barcos, avioneta, un dron sobrevoando o palco e filmando, desde o ar, unha película en directo, Laura evocando a Amelia Earhart, Roi a Ernest Shackleton, unha enorme membrana abríndose e tinxíndose de cor… A platea convertida nunha extensión do escenario. Momentos de emoción estética, combinados con momentos de reflexión, a partir do relato mítico desas dúas figuras de triunfante fracaso. Todo isto e máis, para unha peza que leva o teatro, como tamén acontece en Galiza coa Cía. Cinema Sticado, cara a unha cuarta dimensión que nos saca, felizmente, dos lugares habituais.

Afonso Becerra
Latest posts by Afonso Becerra (see all)

Illas desertas, de ArtesaCía Transmedia

Dirección, dramaturxia e actuación: Laura Villaverde e Roi Fernández

Control técnico en directo: Susana Méndez

Iluminación e música en directo: Héctor Pazos

Escenografía: Roi Fernández

Videocreación e cinema en directo: Roi Fernández

Programación interactiva para app móbil: Fundación Épica (La Fura dels Baus)

 

Auditorio Municipal de Tui, 23 de marzo de 2021. Estrea.

Afonso Becerra

Afonso Becerra

Director da erregueté | Revista Galega de Teatro. Pertence ao seu Consello de Redacción desde o 2006. Doutor en Artes Escénicas pola Universitat Autònoma de Barcelona. Titulado Superior en Dirección escénica e dramaturxia polo Institut del Teatre de Barcelona. Titulado en Interpretación polo ITAE de Asturies. Dramaturgo e director de escena. Exerce a docencia en dramaturxia e escrita dramática na ESAD de Galiza desde o ano 2005. É colaborador, entre outras publicacións, de revistas de cultura e artes performativas como 'ARTEZBLAI', 'Primer Acto', 'Danza en escena', 'Tempos Novos', 'Grial'. Entre setembro de 2019 e xuño de 2021 foi colaborador especialista en artes escénicas da CRTVG, no programa 'ZIGZAG' da TVG. Desde setembro de 2022 é colaborador semanal sobre artes escénicas do 'DIARIO CULTURAL' da RADIO GALEGA.
Premio Álvaro Cunqueiro da Xunta de Galicia en 2001. Premio María Casares á Mellor Adaptación teatral en 2016. Premio de Honra do Festival de Teatro Galego, FETEGA, do Carballiño (Ourense) en 2020. Premio Internacional de Xornalismo Carlos Porto en 2024 e 2026, de prensa especializada, do Festival de Almada, organizado pola Câmara Municipal de Almada, do que tamén recibira unha Mención Honrosa en 2020.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Conexion Pinguin |

Culturactiva estrea ‘Conexión Pingüín’

Premios María Casares

Convocados os XXV Premios María Casares