Crítica

Parasceve

Ritual malogrado

| Manuel Xestoso |

Parasceve

 

Escribiu Philip Roth que a Historia adoita entrar na vida das persoas como irrompe un cabalo desbocado no salón onde a familia está comendo tranquilamente: o sobresalto vai seguido de estupor e de feridas irremediables. Parasceve semella querer darlle a razón ao escritor norteamericano e relata como a guerra asalta a existencia ordinaria dunha familia, poñendo de manifesto a perversidade desta ofensiva. A morte é unha posibilidade sempre presente, pero a crueldade pertence ao ámbito do cálculo humano.

A estratexia consiste en reflectir sobre o escenario a medida humana dos problemas cotiáns dos personaxes para subliñar a inhumanidade do sismo que trae consigo o conflito armado. Este é un punto de partida interesante para unha obra que pretende deitar luz sobre unha situación áspera e dura que ten tanto que ver coa nosa memoria como coa nosa contemporaneidade. Lamentablemente, malia que a intención queda clara, o resto non funciona demasiado ben.

Hai unha estética que o fía todo á palabra e ao ritual. É un teatro construído a partir de imaxes poéticas –ata certo punto, evoca as obras de Lorca– só que o texto non ten a forza necesaria para substituír a dramaturxia. Así, o que pretende ser poesía desemboca en discursividade, nunha retórica que afoga a trama. (Aínda que intúo que o orixinal catalán podería estar moi por riba da tradución ao castelán).

O ritual, por outra banda, carece de profundidade e de beleza. A mestura do realismo e o simbolismo non acaba de estar ben articulado e produce unha posta en escena pobre, sen a vitalidade que precisaría o texto para resultar dinámico. A dureza da trama casa mal coa tentativa de transcendentalismo, que recorre permanentemente a tropos e recursos antigos e moi manidos para tentar, sen conseguilo, darlle corpo á función. Algunhas escenas –como a dos dous irmáns dialogando no seu dormitorio sobre as mozas ás que pretenden– traen situacións auténticas á escena e soan con frescura, amosando a insuficiencia do resto.

Sen poesía e sen posta en escena, o espectador debe limitarse a seguir as pouco convincentes idas e vindas dos personaxes sobre o escenario. E cando chega o punto de inflexión que debe iluminar a traxedia, xa está demasiado afastado da sorte dos personaxes: o drama non chega máis que de forma epitelial.

O público de Ourense, malia todo, aplaudiu a intención e a vontade de tocar temas que deberían interesar máis á dramaturxia contemporánea.

 

Parasceve de Blai Bonet
Dirección: Jeroni G. Obrador
Elenco: Marta Barceló, Guillem Juaneda e David Pérez Miró
Voces: Xavier Núñez e Jeroni Obrador
Música: Pep Burguera
Escenografía: Catalina Obrador
Vestiario: Inès Colom
Son e iluminación: Joan Vidal
Axudante de produción: Isabel María Galmés
Produción: TSHOCK

Festival Internacional de Teatro de Ourense. Auditorio Municipal, 12 de outubro, 2014.

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos