PUBLICIDADE

O agromar da resistencia

| Laura Porto |

 

Cada ano, a finais de novembro, na sala Ensalle pode saborearse a maxia do escénico na forma dunha festa danzante que preludia o mes da Saturnalia.

Nun panorama teatral tan estático coma o noso é complicado atopar gotas de luz, sen dúbida. Porén, sempre aparecen, devolvendo a esperanza ás espectadoras e profesionais das artes escénicas en busca da resistencia á desaparición. Iso é o que fan as nosas profesións desde hai un tempo: resistirse a desaparecer. E nesa loita a sala Ensalle organiza cada ano o Seiscordas, un evento sen comparación, polo menos, nuns 100 ou 200 quilómetros cara á dereita do mapa; e nunha cidade que lapidou até a morte cada reduto de resistencia cultural que aínda quedaba.

O Seiscordas é un pequeno e modesto festival que durante tres días acolle as creacións de diferentes artistas do mundo da danza e o teatro-danza para no último día facelas dialogar libremente nunha sorte de jam session escénica que deron en chamar noite de danza intensa. Esta noite é probablemente a máis relevante do ano na escena cultural viguesa, non sei se para a espectadora de a pé, pero si para aquelas que día a día traballan en encapsular o teatral en segmentos, organizalos ritmicamente e rezar para que lle resulte interesante alguén… Porque na noite de danza intensa sucede todo iso sen pretendelo, dun xeito respirado, bastante espontáneo, probablemente alquímico.

Hai danzantes e hai músicas: un músico e unha música que xeran o espazo sonoro que fai xurdir o movemento, ou máis son, ou un escape. As danzantes percorren todo o espazo dese garaxe reconvertido en fábrica de vida que é o teatro Ensalle, comezando no ambigú, pasando por unha pequena sala que supoñemos se usa para ensaios até chegar ao palco, cun momento de simultaneidade dos dous últimos espazos. Aquí o público é libre. Podemos ir a onde queiramos: saír dunha sala para entrar na outra e abandonar esa para volver á anterior se queremos. Non pasa nada, estamos aí para espreitar o que poidamos.

Grazas a unha afluencia de público moderada é complicado perderse algo e podemos ter a sorte e o privilexio de gozar de todo o que se ofrece sen dificultades, mais isto, este luxo, é un luxo triste. O Seiscordas, como evento único no ano que é, e evento magnífico ademais, debera estar abarrotado. O lóxico sería que houbese disturbios, que tiveramos que escalar sobre outras espectadoras para ver ben o que se está a facer. Iso é o que sería de lei ante un evento tan único, mais non sucede así. Chegamos unhas poucas, case todas coñecidas, e mesmo temos sitio pra sentar, e podemos falar todas en conversas paralelas sen elevar demasiado os decibelios da sala, e iso non está ben. Non está ben dedicarte as artes escénicas ou estar a formarte nelas e adicar unha parte do teu tempo a protestar activamente porque a vida cultural da cidade morre, porque a matan, cando se elixe quedar na casa enchufadas a calquera coñecida plataforma de streaming baixo demanda en vez de acudir ao teatro nun día coma o domingo do Seiscordas.

Se nós non facemos nada por salvar as artes escénicas, ninguén o vai facer por nós, nunca. Xa vai sendo hora de asumir a nosa maioría de idade kantiana e comezar a encher os teatros. Porque só con teatros cheos poden xurdir outros novos, porque abarrotar o próximo Seiscordas é o mínimo para recoñecerlle o seu traballo ás persoas que o fan posible: á Resistencia.

 

Participantes:
Ana Buitrago
Raquel Sánchez
Sara Martín
Xavi Manubens
Isaak Erdoiza
Nazario Díaz
David Santos
Elena Vázquez

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Relacionado

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos