Crítica

Pangeia

O país dos pais

| Roi Vidal Ponte |

Pangeia

 

O achegamento de Galiza á lusofonía permite encontros non por pouco realizados menos excitantes. Se hai millóns de anos a terra era un só continente que se foi separando en seis anacos, é de supoñer que este punto do noroeste ibérico puido estar en contacto co que hoxe é o litoral atlántico sudamericano, onde Brasil ocupa unha grande, xigantesca parte.

De Brasil coñecemos a súa música e os seus futbolistas e algunha que outra garota famosa pola beleza dun corpo cumprido. Para derrocar os tópicos cos que construímos esta mirada, Pangeia propón unha serie de imaxes rápidas e inconclusas que ofrecen unha outra maneira de nos achegarmos ao noso meirande irmán lingüístico e cultural. Así, a sedución das meninas é explicitada nunha escena que nos lembra aos tres amigos de Disney flipando con Carmen Miranda, e a españolidade da madre patria é comparada por medio dunha sorprendente farsa sobre os rodeios brasileiros coa súa correspondente chulería machista interpretada por unha muller de acento pailán.

Nunha viaxe de ida e volta, os catro actores galegos intercambian acción, canción e baile coas tres actrices brasileiras. Eles falan e elas danzan. Eles narran e elas exhiben. Os sete o fan todo desde a nudez física e interpretativa, até unha relación que ten o seu momento máis brillante e melancólico nunha conversa telefónica transatlántica que nos deixa co saudoso sabor de boca da dozura da lingua portuguesa ecoando no fondo do teatro.

O espectáculo navega sobre unha marea de sons e músicas que compoñen unha banda sonora experimental, realizada en directo mediante gravacións de auga axitada, mantras, melodías, e percusión corporal. Musical contemporáneo onde os haxa, non se entrega a unha mensaxe didáctica facilmente reducible a unha frase, senón que prefire a estética fragmentaria dun exhibicionismo escénico escuro e celebraticio a un tempo.

Xunto co espazo sonoro, a iluminación colle grande parte do protagonismo. Detrás da parodia crítica e hilarante coa que os actuantes van confeccionando momentos e fotografías, o evento desvela a importancia da súa propia pel como verdadeira descuberta. Os focos manexados en escena, a mesa de control técnico situada no escenario, a entrada do público polas entrañas da caixa escénica: todo contribúe a que non esquezamos que o como é tan importante coma o que, que o medio é a mensaxe. Intención que se fai acompañar cunha factura exterior impecable, unha forza visual calmada e estimulante, a xogar cos contrastes das cores verticais, os bailes dolorosos dos corpos en reconstrución e a demostración de habilidades case circenses por parte do elenco. Todo vernizado cun estilo urbanita e posmoderno, fragmentario e provocador, que (non tan) paradoxalmente se entrega a unha visión -(neo)antropolóxica, desenfadada e anticientífica- de dúas realidades separadas e unidas por un mesmo mar.

Porque seguramente, e contradicindo á Elis Regina, os nosos ídolos xa non sexan os mesmos que os dos nosos pais.

 

 

Pangeia de Limiar Teatro e Acaso Dança
Dirección e dramaturxia: Fran Núñez, Barbara Aguiar
Elenco: Barbara Aguiar, Coco Castro, Ana Catarina Maia, Fran Núñez, Karol Nurza, Manuel Polo, Hugo Rodríguez
Dirección musical e xestual, axudante dirección e composición musical: Jose Carlos Illanes
Dirección vocal: Nuria Gullón
Asistente coreografía: Fernando Oliveira
Ambiente sonoro: Coco Castro
Espazo e iluminación: Coco Castro e Fran Núñez
Produción: Limiar Teatro (Galicia) e Acaso dança (Brasil), en coprodución co Centro Dramático Galego, a Asociación de produtores do Pernambuco APACEPE, o Festival Janeiro de Grandes Espectáculos de Recife e o Teatro da Malaposta de Lisboa.

Salón Teatro, Santiago de Compostela. 17 de abril de 2015.

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

1 comentario

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!

erregueté en papelSúmate ao movemento #erreguelove!

Por só 20 euros ao ano recibirás dúas revistas coa edición de textos dramáticos