Crítica

Ganas de ouvear

A admiración e a sospeita

| Manuel Xestoso |

ganas_ouvear_04

 

Hai médicos que dubidan da existencia do trastorno por déficit de atención con hiperactividade, pero hai poucas dúbidas de que o que ese longo nome define é un mal que atinxe a unha gran parte da poboación nas sociedades contemporáneas. A multiplicación de estímulos tecnolóxicos e audiovisuais, a destrución de puntos de referencia, o culto á novidade e o presentismo son algunhas das características dun tempo que nos encamiña cara á velocidade e ao transitorio; en definitiva, cara a distracción permanente. Xusto o contrario do que se precisa para gozar da poesía, do teatro ou da filosofía: silencio, sosego, introspección.

Ganas de ouvear interrógase sobre a dificultade que amosa a maioría da poboación para acceder á poesía e converte a cuestión nunha especie de falso documental sobre a arte como transmisión de coñecementos e emocións enfrontada ao labirinto burocrático da educación oficial. Os protagonistas, profesores de teatro nunha escola de arte dramática, son os titores dun traballo sobre a interpretación da poesía e, daquela, deben loitar contra un ordenamento legal que aspira –case de xeito caricaturesco– a substituír as reflexións e as suxestións que a creación artística provoca.

O importante, explícasenos, non é o texto, senón o pensamento que xera; mais cando ese pensamento está constrinxido por un conxunto de normas que inculcan prexuízos sobre o resultado da experiencia estética, o proceso pervértese e o goce da obra transfórmase nun trámite que non lle achega nada ao receptor: desnaturalízase.

Na dialéctica entre a espontaneidade e o regulamentado intúese o malestar dunha sociedade que celebra a inspiración pero teme as súas consecuencias, que eloxia a curiosidade pero desconfía dos seus resultados. O poeta –o creador– sabe que o seu público o observa dende unha ambivalente platea na que se mesturan admiración e suspicacia.

Neste traxecto, o espectáculo ausculta tamén as inseguridades dos creadores e a manipulación que fan das teorías sobre o proceso creativo para xustificar as súas eleccións e encarar a súa sempre imprevisible recepción. E, neste sentido, a referencia á novela de Bernhard O malogrado, resulta moi clarificadora: paga a pena seguir tocando o piano cando es compañeiro de escola de Glenn Gould?

As diferentes perspectivas non sempre se ensamblan coa suficiente suavidade e iso provoca que, malia posuír moitos momentos de interese, a obra non acabe de ter unha columna que vertebre o conxunto. Trénzase a base de fragmentos, citas literarias, especulacións e moito humor. O diálogo entre Dani Salgado e Joan Giralt está cheo de chispas que acenden a reivindicada reflexión do espectador e ironiza con desenvoltura sobre as dramaturxias modernas, sobre o oficio de profesor ou sobre a falta de compromiso do público. En todos os casos, obrigan a atar cabos e non conformarse co que se ve sobre o escenario.

 

Ganas de ouvear, de Joan Giralt e Dani Salgado
Dirección: Dani Salgado
Dramaturxia e interpretación: Joan Giralt, Dani Salgado
Espazo escénico, iluminación, vestiario e videocreación: Laura Iturralde e Montse Piñeiro.
Produción: Teatre Nacional de Catalunya, Centro Dramático Galego, CatroCadeiras.

 

Salón Teatro, Santiago de Compostela. 23 de abril de 2015.

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!