Crítica

A conferência dos pássaros

A beleza do real

| Manuel Xestoso |

 

Passaros01

 

Ornitólogos e sufís comparten a convicción de que o ceo se atopa na terra, de que aos seres alados é máis doado atopalos no universo tanxible que en ningún paraíso post-mortem. A conferência dos pássaros baséase nun relato místico persa no que as aves se reúnen para escoller o seu rei: a viaxe para buscar ao lendario paxaro Simurg acaba transformándose, coma todos os relatos de viaxes, nunha metáfora da busca da divindade, da procura do propio ser. E a conclusión do traxecto explica que non hai pescuda que non sexa indagación interior, que os que rozan a bóveda celeste son seres deste mundo cos que debemos medirnos coas armas que nos concede a existencia neste orbe.

A compañía de títeres romanesa Tandarica apura a metáfora e establece un diálogo entre a marioneta e o manipulador que pretende reproducir ese antagonismo entre dous mundos condenados a encontrarse. Os seres ideais e os de carne e óso converxen nunha posta en escena que, baseada nunha enérxica estrutura musical, empurra ao espectador a facer unha lectura ecuménica: a favor do entendemento, en dirección a unha interpretación da realidade que escarve na propia potencialidade do individuo e na súa circunstancia. O relato místico devén así un argumento racionalista a favor do coñecemento responsable e afastado do dogma relixioso.

Existe unha relación entre o actor e ese obxecto máxico que é o boneco que reafirma a vontade de superación: o paxaro que emprende a travesía iniciática en pos do rei lendario descobre en si mesmo ao director espiritual que guiará o destino da tribo. Non estamos moi lonxe do concepto de supermarioneta de Gordon Craig, aquela que iría alén da vida. Pero a materia cobra os seus tributos e ese diálogo inicial acaba contaminado pola confusión narrativa que, en ocasións, provoca unha mestura de actores e títeres non sempre seguros de cales son os límites do seu campo de actuación. As dificultades das que advirte o texto sufí acaban deslucindo, ata certo punto, a coherencia do espectáculo.

Mais, dúbidas aparte, a montaxe deixa a súa pegada pola minuciosidade con que a estética se pon ao servizo do discurso. Existe a intención de converter a beleza espiritual da historia nun dispositivo plástico que apele aos sentidos, reforzando a idea de que non hai máis deidades que as que deamos percibido entre as sombras que nos arrodean. E esa ritualización opera a favor da apoloxía do real implícita na historia: a beleza está aquí. Só se precisa unha mirada oportuna para descifrala.

 

A conferencia dos pássaros baseado no poema de Farid Ud-Din Attar
Dirección: Cristian Pepino
Compañía: Teatrul Tandarica (Bucarest)
Elenco: Andreea Ionescu, Cristian Mitescu, Cristina Țane Ioan Brancu, Decebal Marin, Gabriel Apostol, Geo Dinescu, Liliana Gavrilescu, Marin Fagu, Roxana Vişan
Dramaturxia: Michaela Tonitza Iordache
Escenografía e Vestiario: Cristian Pepino
Música: Roberto Cociaş, Gabriel Apostol

Festival de Almada. Teatro da Trindade, Lisboa. 17 de xullo de 2016.

 

 

 

 

 

Ficha artística

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete

Recibe as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!