Vinte e case non dou creto (parte I)

Se a cultura é un servizo público, dentro do cal as artes escénicas son unha das súas manifestacións máis senlleiras, delicadas, vulnerables e actuais, en Galiza as administracións públicas non acaban de ter á súa fronte gobernantes que demostren estar á altura do lexítimo e do xusto. Por suposto, hai excepcións, pero a verdade é que o panorama neste 2020 non acaba de demostrar que teñamos persoas cultas nos postos de goberno das diferentes administracións.

Pentecostés

Os intersticios | Manuel Xestoso |   Se cadra, nunha época secularizada como a nosa, a celebración do descenso do Espírito Santo pode ser visto cun matiz irónico que, non obstante, non exclúe a posibilidade de considerar a arte como a última estratexia de administración do sagrado. A compañía Pálido Domingo non desestima nin a […]