PUBLICIDADE

Commedia volve a ser posta en escena 25 anos despois do éxito da súa estrea. Con boa parte do equipo creativo orixinal e agardando repetir o favor do público, a obra estará no Teatro Principal do 5 ao 8 de setembro.

En 1993, na Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia, a compañía Ollomoltranvía estreaba Commedia. Un xoguete para Goldoni, un espectáculo que acabou sendo un dos fitos do teatro galego. Daquela fixéronse máis de 200 funcións en xira por España, Portugal e Francia, con recoñecementos como os Premios Compostela 93 á mellor dirección, mellor actor e mellor espectáculo, o Premi da Crítica del País Valenciá ou o Premio da Asociación Independiente de Teatro de Alicante.

Hoxe, 25 anos despois, e repetindo no posible o mesmo equipo creativo, revisítase aquela experiencia, celébrase aquela festa teatral. A dramaturxia e a dirección da obra corre de novo a cargo de e da súa interpretación encárganse Víctor Mosqueira, Marcos Orsi, Avelino González, Nuria Sanz, César Goldi e Sergio Zearreta.

Segundo explica o seu director –hai 25 anos e hoxe-, Cándido Pazó, “trátase da mesma peza cunha realización plástica redefinida, un tratamento musical reelaborado, unha actuación reestilizada, pero co mesmo concepto fundamental: xogar a facer commedia dell’arte para divertirnos e divertir”.

 

Con perspectiva temporal

Subliña Cándido Pazó que “un sistema teatral non se pode considerar maduro mentres non teña media ducia de éxitos que revisitar e perspectiva temporal para valoralos”. Porque o teatro non se pode enlatar. É ao vivo ou non é. E a única maneira de que as novas xeracións poidan vivir, e as non tan novas revivir, eses vellos acertos, é levándoos de novo ás táboas.

Neste sentido, o director e dramaturgo considera que Commedia fai parte desa media ducia de éxitos históricos. “E se en 1993 queriamos homenaxear ao gran comediógrafo no 200 aniversario da súa morte, 25 anos despois a homenaxe é para as vidas, profesionais e humanas, de todas as xentes de todos os oficios escénicos que ao longo do tempo botaron a andar e afianzaron o noso teatro”, engade.

 

Un xoguete para o público
En 1993, Commedia levaba por subtítulo “Un xoguete para Goldoni”. 25 anos despois segue querendo ser un xoguete… para o público. Un exercicio de xénero que se xustifica por unha razón que o condiciona todo: a razón lúdica. Como corresponde a un espectáculo de commedia dell’arte.

Neste sentido, Pazó explica que “para facer este tipo de espectáculos precísase un tipo de actor que era bastante común nos séculos XVI, XVII o XVII, pero que hoxe xa non o é tanto, ese que sabía ser un pouquiño músico, un pouquiño bailarín, un pouquiño acróbata e un moito comediante. Atopar, modelar e modular este tipo de actor foi unha das nosas principais preocupacións”.

En Commedia, a música é executada en directo polos actores. Unha música baseada en melodías orixinais compostas a partir de ritmos tradicionais renacentistas ou barrocos. Cada figura ten unha melodía e un ritmo distintivos, constituíndo unha forma de expresión tan definitoria dos personaxes de Commedia coma o traballo físico ou o textual.

 

Foto: Rosinha Rojo

Compartir

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete ao boletín á newsletter

Recibe no teu email as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!