Crítica

Eurozone

A banca gaña

| Manuel Xestoso |

eurozone

 

Case dous anos despois da súa estrea, Eurozone segue amosando a súa pertinencia. Hoxe incluso podemos afirmar que o seu discurso se adiantou aos telexornais ao presentar realidades que na actualidade circulan polos medios de comunicación cunha desvergoña que xa non é quen de escandalizar: é o normal. Unha reunión de altos representantes onde a cocaína se esnifa con billetes de cincocentos euros podía ser interpretada hai pouco tempo como esaxeración, talvez como provocación; agora forma parte do imaxinario colectivo.

Eurozone acertou en escoller Reservoir Dogs como referente para representar o enorme desfalco de diñeiro público que foi parar ás mans da elite económica: iso que algúns insisten en chamar crise. Acertou, por unha banda, porque sitúa a trama nas coordenadas dunha intriga mafiosa. E acertou, por outra, porque se trata duns mafiosos máis ben chafalleiros, incapaces de controlar as consecuencias dos seus actos. Fálase duns políticos que representan o papel de gobernadores dun sistema que, non obstante, está manexado por outros, polos membros dos consellos de administración das transnacionais. Se houbese que falar destes últimos, a escolla adecuada sería sen dúbida, O padriño. Xente seria.

O casino é o lugar que simboliza a economía do novo capitalismo, un lugar onde teoricamente, existen as mesmas probabilidades de enriquecerse que de arruinarse. Os que sosteñen isto, esquecen que hai un actor que nunca perde: a moi acertadamente chamada “banca”. O local de xogo, neste caso, é Europa (ou, mellor dito, esa parte de Europa que se arroga a representatividade dos “valores occidentais”). Os dirixentes políticos aceptan o papel de testaferros do gran capital e argallan un modelo económico que lle cede o bastón de mando ao mercado; tras a catástrofe que provoca a cobiza dos poderes financeiros, aqueles dirixentes quedan atrapados entre a lóxica perversa dos mercados e a indignación dunha cidadanía despoxada dos seus dereitos máis básicos. E nese momento cando a devoción polo “proxecto europeo” desaparece das axendas. A fin de Europa? Ou a fin da chamada “Europa social”?

A montaxe de sitúase no rexistro da parodia, pero dunha parodia cuxo patrón está na liña do político alemán. Hai unha vocación analítica que vai máis aló do teatro de intervención e que propicia a reflexión sobre a identidade europea: sobre a posibilidade dunha Europa na que prevaleza o interese social dos cidadáns sobre a filosofía individualista imposta polo ánimo de lucro. E hai tamén un distanciamento brechtiano (os actores entran e saen dos seus papeis, intercámbianos, comentan a conveniencia de interpretalos dun determinado xeito) que axuda a esclarecer como o comportamento dos personaxes é indisociable do seu papel histórico.

O xogo teatral xoga a favor da intención: a vontade de representar un panfleto político non elude a responsabilidade de facer unha ampla lectura social e estética da realidade máis inmediata. E aquí dánse a man as esixencias da cultura literaria e do humor popular para crear un teatro que trate os temas que lle preocupan á sociedade á que vai dirixido. Sen dúbida é por ese motivo polo que o público se comporta en todo momento coma un cómplice.

 

Eurozone de Chévere
Dirección e dramaturxia:
Elenco: , Miguel de Lira, Patricia de Lorenzo, Borja Fernández, Mónica García, Iván Marcos, Pepe Penabade, Arantza Villar.
Audiovisuais: Cuco Pino
Coreografía: Iván Marcos
Escrita: Manuel Cortés
Luz: Fidel Vázquez
Deseño de son e música: Xacobe Martínez Antelo
Escenografía: Javier Ballestín / Chévere

Auditorio Municipal de VIgo, 28 de novembro, 2014.

 

Ficha artística

Compartir

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

PUBLICIDADE

Deixar un comentario

Subscríbete ao boletín á newsletter

Recibe no teu email as novas, artigos, entrevistas e contidos da Erregueté para que non perdas unha!